Jouw verhaal

OP DEZE PAGINA KUN JE VERHALEN LEZEN VAN VERSCHILLENDE MENSEN DIE DYSPRAXIE/DCD HEBBEN EN HOE ZE DIT ZELF ERVAREN EN ER MEE OM GAAN. SOMMIGE NAMEN ZIJN OM PRIVACY OVERWEGINGEN VERANDERT. ONDERAAN BIJ REACTIE KUN JE ZELF OOK EEN VERHAAL INDIENEN.

Een bezorgde Vader

Ik heb een dochter van 25 met dyspraxie… Toen ze klein was leek het allemaal nog best mee te vallen… Ieder kindje in de kleuterklas was in feite nog maar hoopje onhandigheid en samen sloegen ze er zich wel door… In de lagere school viel het ook nogal mee: daar zijn de kinderen nog min of meer huismusjes die allemaal nog door de ouders gebracht en gepamperd worden… Maar vanaf het middelbaar beginnen de grote problemen…: de leerdruk wordt serieus hoger en kinderen die lijden aan dyspraxie krijgen het plots wel erg moeilijk. Gelukkig vonden wij een school die daar een complex van oplossingen voor instelde. Maar de keuze (ASO/BSO/TSO) was al een eerste heikel punt… De leerdruk in ASO is erg hoog, dus ben je geneigd te kiezen voor één van beide andere vormen. Maar juist bij die andere vormen is een hogere graad van manuele en/of organisatorische vaardigheid vereist… En dat kan dus niet voor een dyspracticus… ASO dan maar…! Mijn dochter haalde haar diploma maar merkte toen al gauw dat de arbeidsmarkt voor haar waarschijnlijk wel voor altijd gesloten zal blijven. Bij elke vorm van beroep is een zekere dosis van hogergenoemde vaardigheden wél noodzaak en dan blijkt plots ook dat een ASO-diploma in feite niet meer is dan een sleutel tot hogere studie. In het geval van mijn dochter was de inspanning tijdens de acht jaar middelbaar té groot geweest om nog verdere studies te beginnen. En dan komt het zwarte gat…! Voor mijn dochter, die 100% intelectueel OK is, begon een periode van grote onzekerheid en twijfel aan zichzelf. Een gevoel van onmacht en nutteloosheid overspoelde haar en legde een schaduw over haar leven. Na enkele maanden van wanhopig zoeken begon ze terug met volwassencursussen in de hoop toch een kans te krijgen op een beroepsleven. In twee cursussen (BDI en BAB) slaagde ze met glans op de theoretische vakken, maar waren er problemen met de praktijkvakken… Telkens werd haar aangeraden de studie stop te zetten wegens haar ‘ongeschiktheid omwille van een te grote onhandigheid’… Telkens stortte haar wereld in. Ten einde raad zijn we samen op zoek gegaan naar vrijwilligersbanen. In de RVT’s worden zulke vrijwilligers met open armen ontvangen. Toch werd zij ook hier nog op verschillende plaatsen doorgezonden omwille van haar manuele onvaardigheden… Uiteindelijk, na vier jaar wanhoop en vertwijfeling vond ze een onderkomen in een Antwerpse RVT die haar als vrijwilliger heeft opgesteld in de functie die haar ligt: troost en gezelschap verlenen aan oude en eenzame bewoners, helpen bij het eten en begeleiden van de wandelingen… Het is onbezoldigd en mijn dochter is er zich tenvolle van bewust dat dit zowat het hoogst haalbare voor haar is, maar het geeft haar toch het gevoel een rolletje te spelen in de maatschappij en dat is voor haar van immense waarde…Waarom vertel ik u dit allemaal…? Wel, om in feite te willen stipuleren dat het heel mooi oogt dat er een vereniging bestaat die zich inzet voor OUDERS van dyspractische kinderen, maar dat dit in weze maar een druppel op een hete plaat is. Ik kan als ervaringsdeskundige (mijn dochter is ‘al’ 25) stellen dat de problematiek in het begin (kleuter-, lager onderwijs) niets voorstelt in vergelijking met de problematiek die erop volgt…! In de middelbare school wordt immers de kloof geslagen tussen de ‘gewone’ kinderen en de kinderen met dyspraxie… Deze kinderen hebben vaak last met het tempo in de klas en daaruit volgt al gauw een vorm van afzondering en uitsluiting.En het ergste verschil zit hem dan nog vaak in de vrijetijdsbesteding en de groei naar de adolescentie… Velen zullen al fietsen of brommeren, een vriendje of vriendinnetje hebben, uitgaan, festivallen bezoeken, reisjes of uitstapjes maken… Kinderen met een min of meer ernstige graad van dyspraxie vallen vaak volledig hierbuiten. Mijn dochter kon gewoon niet mee met de rest omwille van haar zwakke organisatorische capaciteit en haar desoriëntatie. Ze was steeds voor haar vervoer afhankelijk van haar ouders en dat maakte een kloof met haar klasgenoten. Al gauw stond ze helemaal alleen. Er was nooit sprake van pesterij of minachting, ze werd gewoon nooit in staat geacht om ‘mee te kunnen doen’ (en het was nog wel waar ook…). Die kloof groeit nooit meer dicht, want terwijl de andere jongeren uit haar omgeving elk jaar spectaculair evolueren naar adolescent/jong volwassene blijven de jongeren met dyspraxie als het ware ter plaatse trappelen… En dat terwijl hun intellect vaak even goed ontwikkelt dan dat van hun leeftijdsgenoten. Daar komen de psychische problemen en geloof me, die zijn niet van de poes…En dan vraag ik me af… waar zitten die verenigingen nu…? Het is niet moeilijk ouders te adviseren hoe ze hun kinderen in hun eerste fasen adequaat kunnen helpen… Een normaal begaafd ouder zal dat zelfs uit reflex kunnen…! Als het gaat over de studiekeuze (met het oog op een later beroep) hebben wij helaas ondervonden dat het CLB géén antwoorden heeft. Wij hebben die weg herhaaldelijk trachten te volgen… telkens liep hij dood op onkennis en onvermogen. Maar als de dyspaxielijders tot de jaren van verstand komen en zich bewust worden van hun onmacht, dan wordt hun situatie psychisch erg drukkend en dan zijn er plots geen hulpgroepen meer. Is het dan alsof de ouders hun ‘helpfase’ achter de rug zouden moeten hebben en lijkt de taak van de hulpgroepen dan volbracht…? Integendeel…. Daar zouden de groepen juist moeten BEGINNEN te begeleiden, want vanaf daar worden de ouders meestal machteloos.

Moeder of vader kunnen immers niet solliciteren in de plaats van hun kind of het daarbij begeleiden, dat is wel wat anders dan de veters dichtknopen. Mijn dochter heeft erg geleden onder haar onmacht. We hebben gezocht naar begeleiding in de sector van de geestelijke gezondheidszorg… Het was een farce…! Wachttijden van maanden, herhaalde contacten met mensen die telkens hélemaal opnieuw moesten beginnen omdat zij van de vorige contacten geen informatie hadden meegekregen maar tot een zinvolle afspraak kwam het nooit alhoewel mijn dochter erom smeekte… Vaak heb ik gedacht dat ik beter had gezegd dat ze een heroïnegebruikster was, dan springt men onmiddelijk in de dans en is er altijd plaats… Voor een wanhopige, goedwillende en maatschappelijk geïnteresseerde meid met dyspraxie leek er geen belangstelling om haar te helpen.  Ze kreeg toch immers haar uitkering….? Wat wilden we dan nog meer…? Ik zou zeggen… vraag het mijn dochter maar… Mijn conclusie naar iedereen die meent zijn steentje te moeten bijdragen tot het helpen van mensen met dyspraxie:

STAAR U NIET BLIND OP DE OUDERS VAN DE JONGE KINDEREN

Die ouders redden het heus wel…!

RICHT U MEER OP DE VOLWASSENWORDING EN DE STUDIE- EN BEROEPSBEGELEIDING VAN DE JONGVOLWASSEN DYSPRACTICUS…!

Die staat hier meestal helemaal alleen en heeft die hulp dan oneindig véél méér nodig…!

Aan allen… veel sterkte…!

PS.: Om de privacy van mijn dochter te respecteren vermeld ik hier geen namen.

Door Leonora

Hallo, ik ben 21 en vorige maand werd de diagnose dyspraxie vastgesteld en vermoedelijk heb ik ook Dyscalculie. Ik was heel normaal als een klein kind. (15 dagen te laat geboren met verlostang). Maar afgezien van dat wandelde en sprak ik op een tijdstip dat als normaal word beschouwd. Ik was goed op school maar was slecht in gym en rekenenen en wiskunde, en vond het moeilijk om vrienden te maken en ergens bij te horen. Ik werd op m’n zesde met gym zo erg geplaagd dat m’n moeder me had vrijgesteld van sportdag, omdat ze dat jaar daarvoor me allemaal uitlachten omdat ik weer eens als laatste eindigde. Ook heb ik moeite met zwemmen, ik kan zwemmen op een manier dat ik niet zink, maar ik heb een hele bizarre manier van zwemmen. (wat bijna iedereen aan het lachen brengt, het is ongeveer in hondestijl, ik spreid mijn vingers en flap met mijn handen, ik flap ook met m’n handen bij hardlopen).  Ik worstelde om werk op tijd te voltooien, en ik vergat vaak  instructies, toen ik naar de middelbare school was het makkelijker want, lesplannen werden op het bord geschreven. Toen ik begon op de middelbare school, werd mij verteld dat ik zeer goed in Engels was, maar zeer slecht in wiskunde, ze waarschuwden me ook dat ik goed was in wetenschap maar door m’n gebrek aan rekenvaardigheden hier ook problemen mee zou krijgen. (Dit was waar waar maar biologie en scheikunde hebben me gelukkig gered.) Op de middelbare school  heb ik gelukkig ook wat organisatorische vaardigheden geleerd, want dat was een puinhoop in het begin. ( niet op de juiste plaats zijn op de juiste tijd, nooit de juiste huiswerk bij me, verkeerde boeken, etc.) Als gevolg daarvan ik ben nu zeer georganiseerd en het plan nauwkeurig in detail alles op voorhand. (als voorbeeld. ik leg m’n kleren voor de volgende dag al klaar.). Nadat ik afgestudeerd ben in juli heb ik geworsteld om een full-time baan te vinden, ik heb twee maanden bij een drogist gewerkt als uitzendkracht, en twee weken daarna heb ik een baan gekregen bij een plaatselijke slager.  Voor iemand met dyspraxie is dit een lastige baan, ik laat vaak dingen vallen, maar ik ben aan het overleven.  Ben nog steeds niet gelukkig met het krijgen van gediplomeerde banen, maar kan nu mijn problemen benoemen en probeer er maar een positieve draai aan te geven, ben nu zo georganiseerd , wat op zich al iets postiefs is, als je een aandoening hebt die je van nature  gedisorganiseerd maakt.

Een van de belangrijkste problemen met dyspraxie is het ‘verborgen aspect’ , het is moeilijk uit te leggen. Ik denk bv niet dat m’n vrienden het begrijpen, m’n beste vrienden zeiden naar aanleiding van de diagnose, het zal wel. (Ik wil graag weg bij de slager, iedereen is aardig, maar de eigenaar is afschuwelijk, gister zij hij dat ik mezelf beter moest organiseren als hij me dingen overgeeft.) Zelf normale personen geeft hij niet tijd om te denken, laat staan voor iemand  die behoefte heeft aan een beetje meer tijd om  acties te plannen. Hij weet niet van m’n dyspraxie, en ik denk dat als ik het vertel hij mij ontslag geeft, dus ik vertel het maar niet. Hij zij ook dat wanneer ik kinderen zou krijgen ik maar mee georganiseerd zou moet raken. Hij is verschrikkelijk en  seksistische tot op het bot.(iedereen heeft een hekel aan hem, hij bekritiseert ons waar klanten bij zijn etc, en zegt dat de klanten  alleen goede service krijgen , omdat hij er is, verder zegt hij dat hij  niet fatsoenlijk personeel kan vinden etc.).

ps: iedereen veel geluk met het vinden van een baan , ik weet hoe moeilijk het kan zijn!

Door Talisha

Hallo iedereen, ik ben een 23 jarige vrouw uit Zweden en denk dat ik dyspraxie heb, en waarschijnlijk in wat lichter vorm ook Adhd, maar mijn dyspraxtische problemen zijn wel het ergste, omdat ze zoveel dingen gewoon weg onmogelijk maken. Ik was blij dat ik deze website vond , omdat er in Zweden bijna geen aandacht aan Dcd/Dyspraxie wordt besteed, er word wel aandacht gegeven aan andere aandoeningen zoals Adhd, Asperger syndroom, sociale fobie en ga zo maar door.

Alles begon al op de kleuterschool, ik speelde nooit met de andere kinderen, ik was altijd alleen. Ze werden daar ongerust, en waarschuwden mijn ouders, die een psycholoog inschakelde. Hij bezocht ons thuis en nadat ik wat testen heb gedaan, concludeerde hij dat mijn motoriek voor mijn leeftijd niet volledig was ontwikkeld. Maar hij reageerde niet verbaasd of ongerust.

Toen ik naar de lagere school ging, was ik nog steeds alleen, wanneer de andere kinderen speelden op het schoolplein, stond ik vanaf  de kant wat toe te kijken. Altijd te hopen dat ik ook ooit zou kunnen wat zij deden. De gymnastiek lessen en de naailessen was meer dan verschrikkelijk, maar het ergste was wel handenarbeid, knippen, tekenen, schilderen, plakken enz. Ik herinner me de periode in de eerste klas, waar we van papier een kleine stad moesten maken. Deze les was op maandag en … oh mijn god, ik was zooooo verdrietig elke zondag avond. Ik huilde en schreeuwde dat ik niet naar school wou de volgende dag,  ik schreeuwde naar mijn ouders: “Laat mij sterven, laat mij sterven, laat mij sterven.” Ik heb nooit begrepen hoe ik  mijn papieren huis moest bouwen. Ons leraar liet exact zien hoe het moest, maar het kost mij heel erg veel tijd voor ik het begreep, en toen ik het uiteindelijk in mijn gedachten door had, kon ik het in de praktijk niet nadoen, ik kon ook geen trap in mijn huis maken, toen ik de uitleg door had en het zelf na moest doen, was ik het direct weer kwijt.

Dat is mijn dillema: wanneer ik eindelijk begrijp hoe ik iets moet doen, dan vergeet ik het eigenlijk direct, wanneer ik er zelf mee aan de slag ga, en dat maakt me zo gefrustreerd!  Waarom kan ik geen instructies onthouden?

Ik hou van paarden en ik was een echt paard meisje toen ik jonger was, maar door mijn motoriek kreeg ik problemen in de stal, bv om het halsters op te zetten, en ik kon niet goed in het zadel zitten , omdat mijn lichaam zich niet gehoorzaamt naar mij. Ik was aan het proberen en proberen in de stal tot mijn 16e maar daarna gaf ik op, want ik krijg zo veel wrede opmerkingen, dat ik weer iets niet goed deed, ik zag niet altijd mijn eigen fouten, en maakte dan dezelfde fouten nog een keer.

Als volwassenen heb ik een hoop problemen op verschillende werkplekken veroorzaakt. Het is bijna volledig , volstrekt onmogelijk geweest voor mij om een baan langer dan een paar weken te behouden. Het feit dat ik niet in staat om praktische dingen snel doen, en het feit dat er een heleboel praktische dingen gewoon niet kan uitvoeren, maakt mensen gek, en ze vragen me dan ook of ik achterlijk of dom ben ofzo. Ze kunnen niet begrijpen dat een 23  jarige vrouw niet in staat is om brood te snijden, en dat ik ongeveer 10 minuten nodig heb om een bed op te maken. In feite,  begreep ik het ook niet, totdat ik las over dyspraxie. Toen ik er over las, begon de klok te luiden, en ik zei tegen mezelf: “Dat ben ik”. Nu weet ik dat ik niet dom, of niet intelligent ben, en het beste van alles ik weet dat ik niet alleen ben.

Over een paar weken ga ik studeren om een tv presentator te worden, ik kijk er echt naar uit, en ik hoop niet dat m’n dyspraxie dit ook kapot maakt voor mij.

Ik ga ook enkele tests te doen  om uit te vinden of ik dyspraxie heb en misschien ook ADHD. Ik hoop dat ik eindelijk hulp zal krijgen. 

Door 3PR

Heel herkenbaar, alles wat hier word uitgelegd op deze site. Ik ben momenteel 19 jaar, doe een mbo 4 opleiding en woon sinds kort op kamers.

Ik had als kind vooral last van de motorische problemen:

ZijwieltjesIk heb tot m’n achtste met zij wieltjes gefietst, kon pas laat zwemmen, vermeed klimrekken en andere hoogtes (omdat ik daar bang voor ben) en was heel klungelig en wiebelig en had een slecht evenwicht, hield en houdt nog steeds, mijn pen heel raar vast en mocht pas later dan mijn leeftijdsgenootjes naar groep 3. Maar dit alles heb ik toen nooit heel erg als een last ervaren, heb ook van andere kinderen nauwelijks vervelende opmerkingen te horen gekregen. Pas op de middelbare school, en wat later, toen ik met mijn rijlessen startte op mijn 18e begon ik echt te merken dat sommige dingen mij meer moeite kostte dan bij andere. Een kleine 6 maanden later ging ik namelijk ook op mezelf wonen. Dit om het feit dat ik dus merkte dat de mensen om mij heen weinig vertrouwen hadden in mijn kunnen, en ik hierdoor zelf ook weinig vertrouwen had in mezelf. Ik wilde aan mezelf, en aan anderen bewijzen dat ik wel degelijk dingen zelfstandig zou kunnen! Ik woon nu bijna een jaar op mezelf, en ik heb mezelf nog nooit zo leren kennen als deze afgelopen maanden.

ChaotischIk ben erachter gekomen dat ik mezelf vaak in de weg loop, een belabberde planner ben, ontzettend chaotisch ben, toch écht maar één ding tegelijk kan, absoluut niet met geld om kan gaan, onhandig ben met de meest dagelijkse dingen, afspraken en belangrijke dingen snel vergeet, soms niet weet bij het doen van taken waar- en hoe ik moet beginnen en dat ik, nog steeds, weinig zelfvertrouwen heb. Al deze dingen stapelen zich vaak op gedurende de tijd en komen er dan uit terwijl ik bijna uit elkaar klap van de stress. Dan blijkt het maar weer eens dat ik niet in staat ben om, net als bij ”normale” mensen, meerdere dingen tegelijk te doen. Ik heb ook mijn geliefde verantwoordelijke taak bij mijn hobby op een laag pitje moeten zetten, omdat ik dat er gewoon niet bij kon hebben. Hierbij had ik vooral verdriet van de onbegrip van de mensen om me heen. Mensen die denken dat je je aanstelt als je zegt dat je te veel aan je hoofd hebt, en boos op je worden als je ze probeert duidelijk te maken waarom je je taken niet af hebt.

creatiefAan de andere kant vind ik het ook mooi om te zien dat ik door dit alles heel goed weet wat ik wel en wat ik niet goed kan. En de dingen die ik heel goed kan, ik ben bijvoorbeeld erg creatief, impulsief en kan goed dollen en grappen als ik weer eens iets klungeligs heb gedaan, daar bereik ik veel mee. Ik weet wat ik wil en, ook al kost het mij dan misschien wat meer moeite, het lukt me dan ook vaak wel. En dat geeft mij heel veel voldoening. Dan maakt het allemaal niet uit dat het niet gegaan is zoals het bij andere meestal wel gaat. Vorige maand heb ik eindelijk, na anderhalf jaar iedere week 2 uur rijlessen te hebben gevolgd, mijn rijbewijs gehaald. En ook al heb ik uiteindelijk over moeten stappen van schakel naar automaat, geef ik daar allemaal lekker helemaal niks om, want ik heb dat toch maar mooi even gedaan! Terwijl mensen van te voren zeiden dat het me niet zou gaan lukken. Het wonen op kamers gaat steeds beter, je vindt uiteindelijk toch wel een manier die voor jou werkt.Waar ik momenteel nog steeds erg veel moeite mee heb is het organiseren, plannen en het uitvoeren van meerdere dingen tegelijkertijd. Vooral omdat dat ook lastig is voor de mensen om mij heen. Ik hoop dat er snel meer begrip komt en hulp voor volwassenen.

Door Tessa

Hallo mede lotgenoten!

Mijn naam is Tessa, ik ben 17 jaar en heb DCD.
Ik heb de diagnose DCD vanaf ongeveer mijn 8e. Maar voor die tijd was het ook duidelijk zat dat er iets met mij aan de hand was. Ik kon altijd maar moeilijk meekomen met leeftijdsgenoten in motorisch opzicht maar ook in contact maken, concentratie en werktempo. Ik ben na groep 3 naar een speciale school gegaan en die hebben mij er heel goed doorgeholpen zodat ik grote sprongen vooruit maakte qua ontwikkeling. Ik ben daarna naar een normale middelbare school gegaan, begonnen op basis met ondersteuning en ben in die 4 jaar opgestroomd naar theoretisch (het hoogste niveau op het vmbo). Ik zit nu onderhand op het MBO.

De problemen die ik nu nog ervaar blijven de motorische problemen met de grove en fijne motoriek, dat belemmerd mij wel het meeste. Daarnaast kan ik nogal snel overprikkeld raken als ik teveel prikkels binnen krijg. Ik wordt dan of heel druk, of heel dromerig. Ik kan ook niet alles tegelijkertijd waarnemen, als ik met 1 ding geconcentreerd bezig bent of wat veel motorische handigheid vereist en iemand roept mij of zegt wat tegen mij, dan komt dat gewoon echt niet binnen. Het zelfde heb ik als ik in het verkeer alles in de gaten moet houden of in de winkel waar het druk is en allemaal verschillende producten zijn. Dit is wel eens lastig. Naast DCD heb ik ook dyscalculie, erg veel moeite met getallen dus.

Mááár,

In andere opzichten ben ik volwassener als de meeste anderen van mijn leeftijd zonder DCD. Ik vind het bijvoorbeeld belangrijk om gewoon respect voor elkaar te hebben en iedereen in z’n waarde te laten. Niemand is perfect. Denk ook eens na hoe dat voor anderen zou voelen, hoe moeilijk dingen kunnen zijn. En gooi er niet zomaar wat uit, dat vind ik erg dom en ongevoelig. Is denk ik een stukje ”DCD wijsheid” van mezelf, haha. Ik denk dat iedereen dit wel kent met DCD. We zijn gewoon allemaal ”DCD wijs” en we weten hoe het is om te moeten vechten voor dingen. Daar mag je best trots op zijn voor jezelf, want daar ben jíj verder in als de ”normale” mensen, jíj weet hoe die dingen voelen voor mensen. Ik heb vaak ook totaal andere interesses dan mijn leeftijdsgenoten en ben in eigenlijk alles wel anders, ik denk gewoon anders.

Naar mate ik ouder wordt, worden mijn problemen minder of kan ik er beter mee omgaan. Wel is het zo dat het ene probleem bijna verdwijnt en het andere probleem dan weer meer mee gaat spelen, omdat naar mate je ouder wordt ook andere dingen belangrijker worden waardoor je dus het andere probleem weer beter opmerkt en rekening mee moet houden.

Ik ben altijd al anders als anderen geweest, dat kan in negatief opzicht zijn maar ook in positief opzicht. Op IQ tests scoor ook nooit goed wat mij altijd erg verbaast, want ik ben zeker niet dom. Ik denk dat dit komt door de manier van vraagstelling. Je moet een bepaalde manier van denken hebben wil je het goed doen. Maar ik denk anders als anderen, ik zit anders in elkaar als anderen. Maar dat betekend zeker niet dat je dom bent!
Het is alleen wel eens lastig omdat de huidige testen niet zijn aangepast op een mogelijk anders denkpatroon. Ook wel ”beelddenken” genoemd, misschien kennen jullie dat? Anders is het misschien een goede zaak om eens op te zoeken want misschien herken je jezelf er ook wel in want veel DCD’ers (en ook andere stoornissen) zijn beeldenkers, ik dus ook.

Ik vind het erg belangrijk dat er meer duidelijkheid en erkenning komt voor DCD en dyspraxie, Ik zit erover te denken om een soort organisatie op te zetten voor en door mensen met DCD om meer duidelijkheid te geven en voor erkenning te zorgen. Of me bij een organisatie te voegen om daar in mee te helpen want ik ben een echte ervaringsdeskundige! Ik vind het belangrijk dat de kinderen, jongeren en volwassenen met DCD zich niet alleen voelen, niet raar voelen en niet onbegrepen voelen door hun omgeving. Want dat is erg frustrerend en ja, ik weet er alles van.
Want DCD is niet alleen maar de motorische problemen, nee, er komt vaak nog veel meer dingen bij kijken waar ik ook alles van weet. En niemand met DCD is ook hetzelfde, iedereen kan verschillende kenmerken vertonen. Het is erg complex en dat maakt het ook lastig te begrijpen voor ”onwetenden”. Daarom voel ik me geroepen om daar iets aan te doen!

En ik wil ook nog steeds leeftijdsgenoten ontmoeten die ook met DCD kampen. Ik ken 1 ander iemand die ik ontmoet heb via hyves, Sterre heet ze. We hebben veel gemeen en hebben ook een paar keer in het echt met elkaar afgesproken. Ze is ook met me mee geweest op vakantie, erg fijn om een lotgenoot te kennen! Maar helaas woont ze best ver van mij vandaan dus we kunnen niet zo heel vaak afspreken.

Ik hoop dat dit een beetje interessant was want, hoort ook bij mijn DCD, ik ben niet altijd even goed in uitleggen al gaat typen makkelijker als mondeling uitleggen, haha.

Groetjes!
(En wat leuk, ik zie de hyves van Sterre en mij ook bij de links staan! Al doen we daar niet echt meer wat mee, ik zit nog wel nog steeds op de dyspraxie/DCD facebook. Voor vragen kunnen jullie altijd bij mij terecht en je mag me gerust toevoegen) ;)

63 reacties op Jouw verhaal

  1. Kasper zegt:

    hallo, ik ben een jongen van 21, en heb ontwikkelingsdyspraxie (afkorting dcd uit het Engels), dit weet ik al van jongs af aan, van in de kleuterklas

    Dit komt bij mij vooral tot uiting in het geen overzicht kunnen houden op een geheel, coördinatieproblemen, en het minder snel kunnen werken, werken met fijne motoriek gaat ook minder vlot.

    Ik heb hier de laatste jaren meer en meer moeite mee omdat dit onder andere mijn studie belemmerde, mijn job die ik graag zou willen uitoefenen (opvoeder in een instelling voor personen met een handicap) niet zal kunnen uitoefenen

    Ik heb moeite om dit te aanvaarden en zal nog een tijdje duren vooralleer ik het helemaal aanvaard heb

  2. Tessa zegt:

    Hallo mede lotgenoten!

    Mijn naam is Tessa, ik ben 17 jaar en heb DCD.
    Ik heb de diagnose DCD vanaf ongeveer mijn 8e. Maar voor die tijd was het ook duidelijk zat dat er iets met mij aan de hand was. Ik kon altijd maar moeilijk meekomen met leeftijdsgenoten in motorisch opzicht maar ook in contact maken, concentratie en werktempo. Ik ben na groep 3 naar een speciale school gegaan en die hebben mij er heel goed doorgeholpen zodat ik grote sprongen vooruit maakte qua ontwikkeling. Ik ben daarna naar een normale middelbare school gegaan, begonnen op basis met ondersteuning en ben in die 4 jaar opgestroomd naar theoretisch (het hoogste niveau op het vmbo). Ik zit nu onderhand op het MBO.

    De problemen die ik nu nog ervaar blijven de motorische problemen met de grove en fijne motoriek, dat belemmerd mij wel het meeste. Daarnaast kan ik nogal snel overprikkeld raken als ik teveel prikkels binnen krijg. Ik wordt dan of heel druk, of heel dromerig. Ik kan ook niet alles tegelijkertijd waarnemen, als ik met 1 ding geconcentreerd bezig bent of wat veel motorische handigheid vereist en iemand roept mij of zegt wat tegen mij, dan komt dat gewoon echt niet binnen. Het zelfde heb ik als ik in het verkeer alles in de gaten moet houden of in de winkel waar het druk is en allemaal verschillende producten zijn. Dit is wel eens lastig. Naast DCD heb ik ook dyscalculie, erg veel moeite met getallen dus.

    Mááár,

    In andere opzichten ben ik volwassener als de meeste anderen van mijn leeftijd zonder DCD. Ik vind het bijvoorbeeld belangrijk om gewoon respect voor elkaar te hebben en iedereen in z’n waarde te laten. Niemand is perfect. Denk ook eens na hoe dat voor anderen zou voelen, hoe moeilijk dingen kunnen zijn. En gooi er niet zomaar wat uit, dat vind ik erg dom en ongevoelig. Is denk ik een stukje ”DCD wijsheid” van mezelf, haha. Ik denk dat iedereen dit wel kent met DCD. We zijn gewoon allemaal ”DCD wijs” en we weten hoe het is om te moeten vechten voor dingen. Daar mag je best trots op zijn voor jezelf, want daar ben jíj verder in als de ”normale” mensen, jíj weet hoe die dingen voelen voor mensen. Ik heb vaak ook totaal andere interesses dan mijn leeftijdsgenoten en ben in eigenlijk alles wel anders, ik denk gewoon anders.

    Naar mate ik ouder wordt, worden mijn problemen minder of kan ik er beter mee omgaan. Wel is het zo dat het ene probleem bijna verdwijnt en het andere probleem dan weer meer mee gaat spelen, omdat naar mate je ouder wordt ook andere dingen belangrijker worden waardoor je dus het andere probleem weer beter opmerkt en rekening mee moet houden.

    Ik ben altijd al anders als anderen geweest, dat kan in negatief opzicht zijn maar ook in positief opzicht. Op IQ tests scoor ook nooit goed wat mij altijd erg verbaast, want ik ben zeker niet dom. Ik denk dat dit komt door de manier van vraagstelling. Je moet een bepaalde manier van denken hebben wil je het goed doen. Maar ik denk anders als anderen, ik zit anders in elkaar als anderen. Maar dat betekend zeker niet dat je dom bent!
    Het is alleen wel eens lastig omdat de huidige testen niet zijn aangepast op een mogelijk anders denkpatroon. Ook wel ”beelddenken” genoemd, misschien kennen jullie dat? Anders is het misschien een goede zaak om eens op te zoeken want misschien herken je jezelf er ook wel in want veel DCD’ers (en ook andere stoornissen) zijn beeldenkers, ik dus ook.

    Ik vind het erg belangrijk dat er meer duidelijkheid en erkenning komt voor DCD en dyspraxie, Ik zit erover te denken om een soort organisatie op te zetten voor en door mensen met DCD om meer duidelijkheid te geven en voor erkenning te zorgen. Of me bij een organisatie te voegen om daar in mee te helpen want ik ben een echte ervaringsdeskundige! Ik vind het belangrijk dat de kinderen, jongeren en volwassenen met DCD zich niet alleen voelen, niet raar voelen en niet onbegrepen voelen door hun omgeving. Want dat is erg frustrerend en ja, ik weet er alles van.
    Want DCD is niet alleen maar de motorische problemen, nee, er komt vaak nog veel meer dingen bij kijken waar ik ook alles van weet. En niemand met DCD is ook hetzelfde, iedereen kan verschillende kenmerken vertonen. Het is erg complex en dat maakt het ook lastig te begrijpen voor ”onwetenden”. Daarom voel ik me geroepen om daar iets aan te doen!

    En ik wil ook nog steeds leeftijdsgenoten ontmoeten die ook met DCD kampen. Ik ken 1 ander iemand die ik ontmoet heb via hyves, Sterre heet ze. We hebben veel gemeen en hebben ook een paar keer in het echt met elkaar afgesproken. Ze is ook met me mee geweest op vakantie, erg fijn om een lotgenoot te kennen! Maar helaas woont ze best ver van mij vandaan dus we kunnen niet zo heel vaak afspreken.

    Ik hoop dat dit een beetje interessant was want, hoort ook bij mijn DCD, ik ben niet altijd even goed in uitleggen al gaat typen makkelijker als mondeling uitleggen, haha.

    Groetjes!
    (En wat leuk, ik zie de hyves van Sterre en mij ook bij de links staan! Al doen we daar niet echt meer wat mee, ik zit nog wel nog steeds op de dyspraxie/DCD facebook. Voor vragen kunnen jullie altijd bij mij terecht en je mag me gerust toevoegen)😉

    • bilal zegt:

      Heeey,

      Ik heb ook dyspraxie. Ik ben 21 jaar oud en wil wel contact hebben met iemand van dyspraxie… Het lijkt me wel leuk om contact te krijgen.
      Jammer dat je hyves niet heb erop gezet dus, ik dacht van laat ik maar even je berichjt beantwoorden

      Groetjes

      Bilal

    • Strijder zegt:

      Welke link? Zie ze nergens staan. Zou r erg Leuk vinden om te levelen met anderen die ook dyspraxie hebben. Herkenning… So email me als ik je mag toevoegen. Gr.

    • Paulien zegt:

      Heey, Tessa, ik heb ook Dyspraxie . ik zou graag met meer mensen in contact willen komen die dat ook hebben , ik wil wel contact met jou hebben heb je facebook?, en als je dat niet hebt misschien een emailadres?. Groetjes , Paulien,.

    • Lucas zegt:

      Dag

      Ik ben een jongens van 18 jaar. Ik kamp ook met dyspraxie en ik herken mezelf in meestal van de situatie die je daarover heb gesproken. Sorry voor mijn nederlands, ik woon in Belgie maar ben geen nederlandstalig. Frans is mijn moedertaal😉

      Ik wil graag met een persoon met dyspraxie spreken. Om onze ervaring te verdelen. Ook, als je een emailadress heb, wil ik het graag🙂 als je wilt, natuurlijk.

      Groetjes,

      Lucas.

    • Nicole zegt:

      hallo, wat een herkenning. ik vind deze site vandaag pas. ik hoop dat je al wat verder bent met je plannen en ik zou me ook graag aan willen sluiten, ik weet niet of dit nog gelezen wordt maar ik zou het leuk vinden om een reactie te krijgen. Groetjes van Nicole

      • Jessica zegt:

        Hoi nicole

        Ik heb ondertussen ook op Facebook een site gevonden over dcd hier zul je ook veel dingen herkennen en tips op doen

        Gr jeske

      • nathalie zegt:

        Hoi nicole

        Er is ook een facebookgroep weet niet of je die al hebt gevonden.
        Daar heb ik zelf veel aan je vind steun en herkenning bij elkaar.
        als je een wit praten of iets anders hier mijn fb nathalie smit dan kan je herkenning in elkaar vinden. Je staat er niet allen voor
        nathalie

  3. Strijder zegt:

    Hallo, ik ben een 25 jarige jongen met dyspraxie. Vanaf klein was het al duidelijk dat ik anders was, al is de diagnose pas onlangs gesteld. Ik liep pas op mijn vierde, kon pas fietsen op mijn 8ste. Ik ben afgestudeerd, maar kan niet eens mijn veters fatsoenlijk strikken. Aktijd een hekel gehad aan handen arbeid op de basisschool, want ik kan niet tekenen of knutselen. Mijn handschrift is onleesbaar…met de grootst mogelijke moeite kan ik amper leesbaar schrijven. Ik ben lomp en heb een slechte houding en een slecht evenwicht. Mijn bewegingen zijn ongecontroleerd en ik stoot dagelijks wel tegen iets aan. Ik heb welis geprobeerd om in magazijnen te werken, maar dozen stapelen of dozen opensnijden gaat super sloom. Ook stotter ik. Waar het op neer komt, ik kan je precies uitleggen hoe iets moet, maar kan het zelf niet uitvoeren. Ik weet dat ik het van mijn intelligentie moet hebben, want met de handen red ik het niet. Beste lotgenoten geef niet op en vecht keIhard, want zelfs ik die werkelijk waar de meest onhandigste is, heeft een baan. Een communicatieve baan, want laten we eerlijk zijn mensen met dyspraxie moeten Geen baan zoeken waar ze iets met hun handen moeten uitvoeren. Blijf strijden!

  4. Jill zegt:

    Hallo,ik ben jill en ik ben 15 jaar bij mij is een aantal jaren geleden ook dyspraxie vastgesteld .Ik heb vooral last tijdens gym dingen als een koprol ,ratslag … Kan ik niet. Ook hardlopen gaat niet dan krijg ik heel veel pijn aan mijn rug, schouders enzo ook mijn evenwicht en mijn geschrift. Een probleem waar ik geen probleem mee heb is wiskunde daar ben ik wel goed in (ook meetkunde) ook de andere vakken gaan goed ik doe ASO en zit nu op mijn 3de jaar Latijn mijn punten zijn ook wel goed ik had 83% terwijl het klas gemiddelde 78% was.Ik heb vrienden niet heel veel maar toch een stuk of 5 echte vrienden .Ik plan ook al een uitwisselingsproject en ik hoop dat ik desondanks mijn dyspraxie advocaat of wetsdokter kan worden zo kan ik laten zien dat je zelfs met een beperking grote dingen kan bereiken !!🙂

  5. lies zegt:

    hoi,
    ik ben een meisje van 18 jaar en weet nu sinds een half jaar dat ik een lichte vorm heb van dyspraxie. mijn ouders hadden al langer een vermoeden maar vonden het niet belangrijk om mij dit te melden. Dit heeft mijn moeder me dan wel verteld als ik 17 was. Ik heb heel veel moeite gehad met mijn motoriek. Ik kan moeilijk 2 dingen tegelijk doen waardoor ik dan ook heel veel dingen niet gehoord heb. bv: aan tafel als we aan het eten zijn hoor ik bijna niets van wat anderen vertellen of ik ben het direct weer vergeten omdat ik bezig ben met te eten,… Ook op het vlak van sporten heb ik heel veel problemen ondervonden. Ik heb pas leren zwemmen op mijn 13 jaar door een hele goede leerkracht die me bleef helpen. Ook in het algemeen ondervond ik het vooral in het feit dat ik heel veel tijd nodig had om bepaalde handelingen uit te voeren. Ook merkte ik dat ik het in het middelbaar heel moeilijk begon te krijgen om de lessen te volgen. Als de leerkracht aan het vertellen was en ondertussen moest ik notities maken dan hoorde ik niet meer wat de leerkracht zei. Ook moest ik thuis dan heel veel herhalen, bijwerken. ik deed een tso richting waarbij ik heel veel praktijk had. ik merkte dat ik de traagste was bij alles en heel lomp kon zijn. Dit allemaal heeft een hele grote invloed gehad op mijn zelfvertrouwen. waar ik de dag van vandaag nog altijd mee worstel. Mijn moeder heeft pas haar vermoeden geuit tegenover mij omdat ik helemaal geen zelfvertrouwen meer had. Ik begon mij af te vragen waarom ik zo anders was dan mijn leeftijds genootjes. ik heb ook een tweelingzus dus de vergelijking was dichtbij. ik kon maar niet verstaan dat ik anders was,… Na veel aandringen heb ik een test laten doen voor dyspraxie. Daaruit is gebleken dat ik een lichte vorm heb van dyspraxie. men zegt een lichte vorm want men weet niet hoe ik me nu al verschillende dingen heb aangeleerd waardoor het de dag van vandaag al minder opvalt. Hetgeen waarmee ik het de dag van vandaag het moeilijkste mee heb is het feit dat mijn ouders mijn probleem niet willen aanvaarden,… ze blijven zeggen tegen mij het is niet de bedoeling dat je je dyspraxie nu gebruikt. met andere woorden ik weet nu dat ik dyspraxie heb maar doe maar verder met je leven alsof je het niet hebt. Ik heb het heel moeilijk om deze dingen te aanvaarden. Ik zet mij af tegen mijn ouders en voel mij minder waardig en ben op een punt gekomen dat ik het moeilijk vind om mezelf te aanvaarden.

  6. sofie wijnants zegt:

    Hallo ,
    Ik heb een zoon van 17 jaar . Vanaf het eerste leerjaar ging er blijkbaar iets mis . Tempo toetsen , slecht schrijven , ze dachten aan dyslectie .Na het tweede te dubbelen en drie jaar logo te volgen voor zijn schrijven behaald hij schitterende punten . Volgens de school niks meer aan de hand . Alleen zijn tempo is heel traag , wat sommige leerkrachten wel eens storen . Het CLB heeft hem nooit willen testen , ook nu niet . Hij zit in Sociale Wetenschappen en leren wordt steeds moeilijker , kan zich niet lang concentreren , examens geraken niet op tijd af . Bij spreekbeurten geraakt hij soms niet uit zijn woorden . Dan nog te zwijgen van de chaos in zijn boeken , orde en structuur heeft hij niet . Soms heeft hij tics en zijn fijne motoriek die is er niet ….Ik zou hem graag willen testen ….. ?
    Liefs een bezorgde moeder .

  7. nathalie zegt:

    Heeft zelf heb ik ook dyspraxie en herken veel
    Dingen die hier worden genoemd graag zou ik ook met andere in contact willen komen om te zien hoe andere hier mee omgaan

  8. bilal zegt:

    welke van die 10 nathalie smit ?

  9. nathalie zegt:

    Ja dat ik hem

  10. paulien zegt:

    Hallo, Allemaal ik ben , Paulien ik heb dyspraxie ik heb er veel moeite mee dat ik anders ben ik heb moeite om contact met andere mensen te maken , en ik houdt er van dat ik duidelijkheid heb als ik een taak krijg , en ik heb moeite met veranderingen en als alles gaat dan ik dacht en ik vindt het belangrijk dat ik weet waar ik aan toe ben ik denk veel na over dingen en ik zou veel dingen willen bereiken ik zou graag zelfstandig willen wonen ik vindt het moeilijk dat ik anders ben ik zou willen dat dyspraxie ooit overgaat , en ik kan mezelf ook niet goed accepteren zoals ik ben ik hoop dat ik met mensen die ook dyspraxie hebben in contact kan komen

    • Nathalie zegt:

      Hoi Paulien we kunnen wel met elkaar in contact komen als je fb hebt kan je me toevoegen hier een gesprek boven staat mijn fb en anders kan je altijd je mail adres hier neer zetten om zo contact te krijgen
      Nathalie

      • paulien zegt:

        Hoi, Nathalie ik heb ook facebook dus ik wil je wel toevoegen , om zo in contact te komen Groetjes , Paulien

      • Paulien zegt:

        Ik heb je gevonden op Facebook , en je een vriendschapsverzoek gestuurt , kunnen we misschien met elkaar in contact komen via fb , Groetjes , Paulien,.

    • paulien zegt:

      Hoi, Nathalie kun je mij toevoegen op facebook er zijn meer meiden die paulien heten , maar als je gelijk de bovenste toevoegt zit je goed er zijn veel nathalie smit dus ik kon je niet goed vinden Gr paulien

    • Ik zou het leuk vinden om met je in contact te komen Paulien. Zodat we ervaringen kunnen uitwisselen.

      • Paulien zegt:

        Hoi, Carolijn ja dat lijkt mij ook leuk!

      • Paulien zegt:

        Hoi, Carolijn ik heb je opgezocht via Facebook maar ik weet niet precies wie je bent want er staan meer Mensen op Facebook die Carolijn koster heetten dus ik weet niet wie jij dan bent waar woon je? en hoe zie je er uit? maar ik zou het leuk vinden met jou in contact te komen maar ik kon je niet vinden op Facebook tenminste ik weet niet wie van de Carlijns jij bent die op Facebook staan!

      • Hoi Paulien, ik zal jou anders wel ff toevoegen op facebook. Hoe heet je met de achternaam? Dan kan ik je opzoeken en toevoegen.

      • paulien zegt:

        Hoi carolijn ik heet paulien de groot er zijn meerdere op facebook die zo heette de eerste paulien de groot die je ziet op facebook dat ben ik dus als je mij dan op wil zoeken en toe wil voegen op fb graag Groetjes , Paulien

      • zonnedauw1 zegt:

        Hoi, Carolijn als je me opzoekt op facebook dan zie je heel vaak paulien de groot ook met een profielfoto dat ik een zonnebril op heb als je die aanklikt dat is de goeie facebook van mij

      • Hoi Paulien, ik kon je helaas niet toevoegen als mijn vriend. Maar ik heb je gevonden via de groep DCD Jongeren en jongvolwassenen. En ik heb je een bericht gestuurd.

  11. bilal zegt:

    Er uis een groep van DCD dyspraxie.

  12. Paulien zegt:

    Hoi, Bilal je bedoelt dat er een groep is voor DCD op FB ? bedankt voor de tip

  13. Nathalie zegt:

    Hoi Lucas

    Heb je ook fb want er is ook een groep dcd waar je op kan en op die manier kan je met lotgenoten in aanraking komen

  14. Timon Barnard zegt:

    Hoi ik ben Timon (35) en ook iemand met DCD. ik lees dat er side op facebook is, het lijkt me leuk in contact te komen met mede lot genoten, omdat ik best nog wel vragen heb en ook nog steeds moeilijk te vinden accepteren. Mijn FB side is Timon Barnard
    vriendelijke groet Timon

  15. Timon Barnard zegt:

    IK ben Timon(35) en ja als zoveel bezoekers van dit platform heb ik DCD. Regelmatig baal ik van mezelf vanwege vele tekortkoming zoals autorijden bijvoorbeeld. Toch sins ik vorige jaar mij op Karate ben geweest leer, op een leuke en humoriche manier te omarmen en verbeteren. Dit heeft geresulteerd dat gisteravond voor eerst mee mocht naar een Karakte Hort wedstrijd. dit heeft geleid dat de legendariche “spirit Hort” prijs heb mogen winnen. Een leuke aanmoedig om deze door te bleven strijden in de ontwikkeling en verbetering met DCD.

    • AJ zegt:

      Hoi, mijn zoon (12) heeft ook dcd. Is vorig jaar vastgesteld door de revalidatie arts. Schrijven is een drama, eigenlijk zijn hele fijne motoriek. Sinds 3 jaar zit hij op karate, volgende week gaat hij op voor zijn groene slip. Zijn evenwicht en coördinatie zijn verbeterd, en ze houden rekening met zijn “kunnen” en beperking. Dit is voor hem enorm belangrijk. Op school werkt hij met een laptop, en we staan nu voor een heel belangrijke keuze voor de middelbare. Wordt het TL (theoretische leerweg of Havo), want met zijn verbale IQ is niks mis, hij heeft alleen een kloof tussen verbaal en perfomaal. Performaal scoort hij een stuk lager, maar dat is het stuk organiseren en planning. Hij wil heel graag kust en zee management, deltamanagement gaan studeren of advocaat worden! Idd beroepen die je met je hoofd moet doen, en niet met je handen. Daarom is de keuze voor middelbaar ook zo lastig…je wilt hem niet overbelasten, maar hij moet wel op het juiste niveau terechtkomen…We vertrouwen erop dat het wel goed komt, maar die DCD bepaald wel een groot deel van zijn leven(tje) tot nu toe.

  16. Vv zegt:

    Ik ben mama van een prachtig kereltje, Q, net 7 geworden. Vanaf de dag dat hij geboren is, merkte ik dat hij anders was. We hebben een hele weg moeten afleggen voor we wisten wat er met hem aan de hand was. Gelukkig kreeg ik reeds voor de leeftijd van 2 jaar gehoor bij een lieve neuroloog en thuisbegeleidingsdienst voor kinderen met visuele problemen. Naarmate hij ouder wordt, merk ik dat de DCD hem meer parten begint te spelen. Hij zit sinds dit schooljaar op een grotere school ( meer prikkels) , maar met super veel structuur en begrip. Hierdoor merken we dat zijn zelfvertrouwen toch wat begint toe te nemen. Hij is een kei in cijfers en mocht dus ook al twee keer de beker van Rekenkampioen mee naar huis nemen. Hij legt de lat voor zichzelf erg hoog: 1 rekenfout en het huis is te klein. Het is moeilijk om hem dan getroost te krijgen. Het schrijven is aanvaardbaar, maar het kost hem veel inspanning (en pijn). Binnenkort zal hij digitaal mogen gaan. Hij heeft sociaal geen enkel probleem. Wel is het voor hem moeilijk om dagelijks geconfronteerd te worden met wat hij niet kan, bijvoorbeeld mee voetballen met zijn vrienden. Hij mag dan bijvoorbeeld arbitreren, maar dat is voor hem niet goed. Hij wil net zoals de andere jongens tegen de bal kunnen trappen. Dus speelt hij regelmatig met de meisjes. Zwemmen is moeilijk, want dan krijgt hij onmiddellijk krampen in de benen. Fietsen omwille van zijn visus ook moeilijker. Verder is hij erg intelligent, druk, een kei in Mario op de Wii, ONGELOOFLIJK GRAPPIG, super knuffelaar en op veel vlakken veel rijper dan leeftijdsgenoten. Voorlopig gaat het goed, maar desalniettemin maken we ons zorgen naar de toekomst toe. Gaat er een partner zijn voor hem? Gaat er werk zijn voor hem? Gaat hij veilig door het verkeer geraken? Ondertussen doen we ons best en genieten we elke dag van onze unieke zoon! Bedankt voor jullie reacties. Het zou me wel geruststellen om eens te horen van jullie of jullie ondanks alle moeilijkheden toch aanvaardbaar gelukkig zijn als volwassenen. Want een goede job vinden is ondanks een goede intelligentie en superhandigheid toch ook niet voor iedereen weggelegd hoor.

    • Tom K zegt:

      Beste moeder,

      Ik ben een man van 26 jaar en ik herken veel van hoe u uw zoon beschrijft. Ik heb me zelf altijd anders gevoeld: kroop als baby achterstevoren (?), had een onmogelijk handschrift (nog steeds houd ik mijn pen ‘verkeerd’ vast), was een ramp op gym op zowel de basisschool als middelbare school (met name balsporten) en nog steeds ervaar ik dat sommige (motorische) vaardigheden als inparkeren, zwemmen, iets simpels als een blikopener gebruiken of teamsporten mij veel meer moeite kosten (aan voetballen begin ik niet eens meer!). Echter, en dit is waarom ik je schrijf, ben ik eigenlijk heel goed terechtgekomen. Ik ben onlangs afgestudeerd aan de universiteit, een baan gevonden als docent op dezelfde universiteit, heb al twee jaar een leuke vriendin, leuke vrienden, fanatiek met mijn hobbies etc.etc.

      Het is voor mij van ontzettend groot belang geweest dat mensen mij altijd positief stimuleerden en niet te streng waren op de dingen die wat minder vanzelfsprekend gaan. Helemaal als uw zoon net als ik intelligent zijn, zal hij ongelofelijk kritisch op zichzelf zijn en kan dit ook later tot eel onzekerheid leiden. Daarnaast heeft het mij ontzettend geholpen om voor veel ‘normale zaken’ een soort stappenplannetje te maken. Ik zou het leuk vinden om al mijn tips die ik in mijn leven heb vergaard met u een keer te delen. Misschien kan dit geruststellen.

      Met hartelijke groet,

      Tom

  17. sofie zegt:

    Hallo

    Ik ben een meisje van 24 jaar met DCD. Bij mij waren de problemen vanaf de lagere school al zichtbaar want ik was trager dan andere en ook veel onhandiger. Toch hebben ze hier niets mee gedaan ook al zat ik in het bijzonder onderwijs en waren er toch mensen die hier voor opgeleid waren. De middelbare school was ook al niet veel beter mits ik het niveau van tso of aso niet aankon moest ik wel BSO volgen maar ja dat is juist een richting waar motoriek belangrijk is. Tot het vijfde heb ik verzorging gevolgd met veel moeite. Ze hebben mij toen aangeraden om een andere richting te volgen dus ben ik organisatiehulp gaan volgen weliswaar voor maar een jaar want ook hier ging de stage niet goed. Toen hebben ze dit verder onderzocht en hebben ze ontdekt dat ik Dcd heb. Voor mij wel een opluchting. Nu ben ik volop bezig met
    een gespecialiseerde opleiding voor mensen met een arbeidshandicap hopelijk komt hier iets uit.

    • bilal zegt:

      heb je misschien fb ? Dit pagina heeft ook een eigen site.
      Ik heb het ook.. eig… heb je misschien fb /?

    • Timon Barnard zegt:

      Hoi sofie
      ik las je berichtje op dit forum, wellicht kan je beetje helpen met je dcd. Ik heb zelf mijn hele leven al en 8 jaar therapie voor gevolgd en ja nu nog steeds moet ik trainen en ontwikkelen. Maar goed het lijkt me leuk met je in contact te komen.
      je kan me op Facebook vinden onder TImon Barnard

  18. Hoi, ik ben een meisje van 19 jaar. Sinds mijn vierde wisten mijn ouders via onderzoek dat ik dyspraxie/DCD heb. Ik heb ook DCD en ik zou heel graag in contact komen met lotgenoten. Dit om ervaringen te delen, elkaar te kunnen steunen en misschien een keertje af te spreken. Je kunt me op facebook vinden onder Carolijn Koster.

  19. Paulien zegt:

    Hoi Carolijn ik heb je berichtje gelezen en ik heb jou toegevoegd als vriend ik heb je ook bericht teruggestuurd

  20. Myla zegt:

    Hallo allemaal,

    Ik ben een student van inmiddels 22 jaar en ik weet pas sinds een half jaar dat ik dyspraxie heb.

    Al sinds ik een klein peutertje was, wisten mijn ouders dat er “iets” niet klopte. Ik kraamde al heel vroeg hele verhalen uit, maar kruipen deed ik niet en lopen etc. erg laat. Niemand die er iets mee deed.

    Op de basisschool kon ik niet meekomen met gym, knutselen, handvaardigheid en soortgelijke vakken. Ik vond er ook geen biet aan, maar met een beetje inzet kreeg ik zeker wel voldoendes. Niet omdat het mooi was, nee, omdat ik mijn best erop gedaan had. En dat een geknutselde olifant niet op een olifant leek, deed er niet toe.

    Door klasgenootjes werd ik gepest en buitengesloten. Mijn hobby’s waren vreemd voor hen, boeken lezen, hoezo? Dat doe je toch op school en zeker niet erbuiten?! Rekenen buiten school? Waar is dat goed voor? Tsja, dat was nu eenmaal wat ik wél leuk vond en waar ik goed in was. Met gymen was ik alleen goed in trefbal, namelijk om de bal te ontwijken. Dat had ik inmiddels wel geleerd.

    Maar nog steeds niemand die iets opviel.

    In groep acht werd duidelijk dat ik niet voor niets graag las en “andere” hobby’s had dan de rest van de klas. Ik kreeg als enigste van de klas een vwo advies mee en begon vol zelfvertrouwen aan het vwo.

    De theorie ging me prima af. Nooit veel problemen gehad. Ja, die paar slechte cijfers had iedereen, maar op mijn gemiddelde zevens was ik trots. Naja, de cijfers voor techniek, tekenen en gym buiten beschouwing gehouden. Al kon ik voor gym nog wel een keer een voldoende scoren door gewoon mijn best te doen. Ik ben zelfs eens bespreekgeval geweest omdat ik een 4 stond voor techniek en tekenen. Gelukkig zagen ze dat mijn talent niet lag bij die vakken, maar ik wel goed was in de rest, dus lieten ze me wel gewoon overgaan.

    Toen ik eenmaal in 4 VWO zat kreeg ik een chronische ziekte en werd chronische vermoeidheid vastgesteld. Door die combinatie was gymmen niet haalbaar en zat ik daarvoor dus aan de kant. Andere “praktische” vakken had ik laten vallen. In 5 en 6 vwo had ik beiden een half jaar gym, ik deed mee, maar op mijn eigen manier. Gelukkig was de gymleraar opnieuw coulant en gaf me zesjes voor de moeite.

    In 5/6 vwo kwam de studiekeuze aan bod. Mijn droom was ooit geneeskunde, maar vanwege mijn chronische vermoeidheid en de andere chronische ziekte, had ik die droom al opgegeven, dat zou toch te zwaar worden. Dus vond ik een andere, leuke studie. Nu, bijna 4 jaar later, heb ik spijt als haren op mijn hoofd.

    Het blijkt namelijk dat de studie nogal wat vergt van mijn motorische vaardigheden. Iets waar ik geen rekening mee had gehouden, ik had er immers “geen last” meer van. Ja, ik was een lekkere kluns, zeker als ik moe was. Ik liep rustig tegen iets op wat ik wel zag, ik eet ’s ochtends van een plastic bord/bakje en drink uit een plastic beker, alleen al omdat het regelmatig op de grond ligt. En tsja, soms lag de melk in mijn ontbijtyoghurt of over de tafel. Allemaal dingen die er wel waren, maar ik nooit aan mijn vroegere motorische problemen gelinkt had.

    Totdat ik in mijn studie strandde op de praktijktoetsen. De theorietoetsen heb ik allemaal in één keer gehaald zonder enige herkansing. Iets waar ik zeker trots op ben. De praktijktoetsen daarentegen waren een stuk lastiger. Maar de school bood me extra tijd en het eerste jaar verliep niet vlekkeloos, maar goed genoeg. In het tweede jaar werd het lastiger. Ik haalde vrij veel praktijktoetsen niet, bij de eerste kans eigenlijk niet één, maar dat was allemaal niet zo’n groot probleem. Behalve 1 toets dan, maar ik zou een half jaar vertraging voor lief nemen en dan zou het allemaal wel goedkomen.

    Helaas, dat laatste is niet uitgekomen. Het is niet goedgekomen, want inmiddels zijn we weer 2 jaar verder en ik heb die ene toets nog steeds niet gehaald en het ziet er ook niet naar uit dat ik die ga halen.

    Omdat een tijd terug ineens mijn vroegere motorische problemen weer onder mijn aandacht kwamen, ben ik naar de huisarts geweest, voor een verwijzing naar de fysiotherapeut. Uiteindelijk is via dit traject gebleken dat ik dyspraxie heb.

    Dit heb ik op school aangekaart. De opleiding heeft weinig behoefte om mee te werken en op deze manier ben ik gedwongen te stoppen met deze opleiding. En dan baal je stevig dat je niet even 10 jaar eerder de diganose dyspraxie gekregen hebt. Want dan weet ik 100% zeker, ik had een andere studie gekozen en dan had ik eind dit schooljaar met een diploma op zak gelopen!

    De diagnose dyspraxie heeft voor mij wel een hele hoop duidelijkheid gegeven. Ik heb nu eindelijk een verklaring voor legio “vage” problemen die ik altijd gehad heb. Van het achterblijven op de basisschool tot de ontelbare rijlessen die ik heb moeten nemen. En zelfs de maffe dingen die ik heb, de onrust die ik heb met bepaalde kleding en de moeilijkheden met eten blijken er gewoon bij te horen.

    Want een moeilijke eter, dat was ik zeer zeker. Vroeger, toen ik nog erg klein was, dreef ik mijn ouders wel eens tot wanhoop. We aten spaghetti met gehakt, paprika, ui en tomaat. Ik at alleen de spaghetti met het gehakt. De groenten kreeg ik niet weg en zo ging het eigenlijk altijd. Fruit? Ik zou niet weten hoe ik het wegkrijg. In de loop der jaren zijn er dingen veranderd en zijn mijn ouders ook wijzer geworden. Op een dag besloten ze eens om de groenten wat fijner te snijden, dat ging al beter.

    Nu, sinds een jaar of 4 is er een wereld voor me opengegaan. Ik snijd nu op mijn bord de groenten fijn, mijn ouders weten dat ik mijn groenten graag botergaar wil, want “beetgare groenten” doe ik alleen bij hoge uitzondering aan. Die krijg ik nog steeds maar heel moeilijk weg. Daarnaast weten ze nu wat ik wel en wat ik niet lust. En als ik zelf kook, zorg ik er wel voor dat de groenten niet te grof worden.

    Op deze manier eet ik dingen die ik 5 jaar geleden niet voor mogelijk had gehouden. Ik eet nu, mits niet te grof, zonder enig probleem paprika ui, wortel en prei in een éénpansgerecht. Daarnaast eet ik inmiddels ook aubergine en courgette, mits goed gaar en verwerkt in een gerecht waar genoeg andere dingen in zitten. Bij de aardappels eet ik tegenwoordig ook heel wat groentes. Fruit vind ik nog steeds erg moeilijk en ik blijf een beetje steken bij bananen, druiven (pitloos), meloen en appels.

    Het feit dat dit moeilijke eetpatroon bij de dyspraxie kan horen, geeft mij veel rust. Bovendien heb ik nu mijn eigen oplossing ervoor gevonden, waardoor ik ook weer dingen durf te proberen. En ik heb hele lieve ouders die graag meewerken, ook niet van de beetgare groenten houden en blij zijn met alles wat ik eet. Voor mij is het daarentegen een opluchting dat ik ze nu minder beperk in het eten. Tegenwoordig sta ik open voor probeersels en vreemde groenten en stem ik, welliswaar niet geheel blij, in met het eten van ratatouille. Iets waarvan ik jaren geleden geen hap wegkreeg.

    En ja, in mijn gehele leven blijk ik erg creatief geworden in het verzinnen van mijn eigen oplossingen. Pas nu ik erop let, heb ik door hoeveel aanpassingen ik onbewust “bedacht” heb. En dat begint al bij hele simpele, alledaagse dingen als het openen van een pak drinken, ik draai het pak rond en niet de dop.

    Eindelijk snap ik ook waarom ik soms niet eens weet met welke hand ik iets wil doen. Schrijven doe ik linkshandig, knippen rechtshandig, brood smeren doe ik linkshandig en snijden weer rechtshandig. En bepaalde dingen doe ik gewoon met beide handen even slecht😉

    En ja, mijn rijbewijs, ik heb zo’n 70 lessen nodig gehad, maar slaagde uiteindelijk in één keer. Trots als een pauw was ik, en ik ben nu, nu ik weet van mijn dyspraxie, nog trotser op dat rijbewijs. Al is het soms lastig als er veel tegelijkertijd op me afkomt en ik moe ben. Ik kies dan ook bewust mijn momenten om wel of niet te rijden uit en laat het afhangen van het moment zelf.

    • nicole zegt:

      Hai Myla, dat wat jij schrijft van linkshandig en rechtshandig dingen doen, dat doet mijn zoontje ook . Dat heeft ook een naam geloof ik. Groetjes van Nicole

    • lieselotte zegt:

      Hoi Myla, ik ben zelf 21 jaar en weet ook sinds een half jaar dat ik dyspraxie heb. vroeger waren er ook wel problemen in de lagere school, maar dat is allemaal goedgekomen. Vanaf het middelbaar voelde ik dat ik anders was, deed de richting verzorging. theorievakken geen probleem, maar de praktijk ging niet. Ik heb al een lange weg afgelegd, verschillende scholen/richtingen geprobeerd.. niets lukt. ik herken dus zeker van wat je allemaal zegt. Studeer je nu nog?

  21. jeske zegt:

    Hallo allermaal,
    ik ben een moeder van 38 jaar en heb een zoon van 8 jaar waarbij op z,n 6e de diagnose dcd is vast gesteld. vanaf de kleuterklas loopt hij wekelijks bij de fysiotherapie rond. Op school hij zit nu in groep 4 en gaat het ook niet goed. School is bekend met dcd en houden hier wel rekening met hem.
    Toch kan school hem nu voldoende bieden. En moet hij letterlijk vast lopen het lezen schrijven rekenen het kost hem veel moeite wanneer het punt bereikt is van vast lopen ?

    Het zwemmen is echt dramatisch hij zit nu al 3 jaar op zwemmen en heeft nog geen diploma
    hij is overgeplaatst naar een kleiner groepje omdat groepjes van 10 tot 15 man te veel zijn voor hem is. Ik heb al verschillende malen aangegeven wat hij heeft maar het lijkt maar niet door te dringen. Omdat hij daar al zolang bezig is durf ik ook niet opzoek naar een ander zwembad bang dat alles weer opnieuw begint. Ik heb aangegeven dat ik het belangrijk vind dat hij zich goed kan reden en niet moeten kijken naar hoe het zou moeten. Diploma zwemen zal er dan ook niet in zitten Ik vind dit erg jammer omdat hij ook erg zijn best doet maar hier dus niet voor beloond word.

    waar ik vooral tegenaanloop is onbegrip van omgeving telkens maar weer moeten uitleggen wat dcd is en wat het met je doet. Mijn zoon heeft een zachtaardig karakter en mensen die hem kennen
    weten hoe hij is maar door zijn dcd is hij ook regelmatig gefrustreerd waardoor mensen een heel ander beeld van hem krijgen
    op dit moment zit ik met m,n handen in het haar ze willen van alles maar ondertussen kom je geen stap verder. Wat ik vooral mis is meer informatie waar kun je terecht met vragen als ouder zijnde
    Ook vind ik dat de informatie die je kunt vinden over dcd minimaal
    Zoals het nu gaat heb ik angst voor de toekomst ik hoop dat het gesprek met revalidatie arts
    veel vragen kan beantwoorden

    • AJ zegt:

      Hoi Jeske,
      Ben je bekend met Zoom-In in Beek-Ubbergen? Daar hebben ze een heel goed traject voor deze kinderen🙂 Met veel ondersteuning ook van een consulent en ouder ondersteuners. Mijn zoon zit inmiddels in groep 8 en werkt (bijna) volledig digitaal. Zijn handschrift is jarenlang drama geweest, en het gaat hem gewoon niet worden. Vorig jaar heeft hij zijn typediploma behaald, via de ergotherapeut en het uwv heeft hij nu een laptop. En je krijgt er zo’n veel rustiger/vrolijker kind door terug. Als je niet kan zien neem je toch ook een bril….en als je niet kan schrijven…precies. De basisschool denkt enorm met ons mee, en ook de middelbare school waar inmiddels gesprekken lopen geven aan dat 80% bij hun digitaal mag….Natuurlijk heeft hij veel andere problemen ernaast, maar het schrijfprobleem is op deze manier een stuk minder zwaar. Planning en organiseren valt te leren….daar zijn we nu druk mee bezig. Verder is zijn er meerdere groepen op facebook te vinden…:-) ook heel handig als je ergens vragen over hebt. Deze ouders weten waar ze het over hebben, en geven vaak mooie tips…Groetjes, enne…vooral praktisch blijven denken….want wij als ouders moeten ze gewoon een beetje helpen. Ik merk aan mezelf dat ik steeds opnieuw mijn grenzen verleg en dat ik steeds innovatiever wordt.

  22. nicole zegt:

    hallo, kan iemand vertellen welke facebookgroep er is (zitten jullie daar ook?) Ik vind dit niet zo handig lezen. Wie van jullie is ook linkshandig? Groetjes van Nicole

  23. Wasdroger zegt:

    Dag allen,

    De problemen die dypsraxie geven zijn ook voor mij herkenbaar en ik heb vier jaar geleden een traject doorlopen. Echter ben ik nooit gediagnosticeerd en ik ben er nog niet over uit of ik dat erg vind. De chiropractor, de huisarts en de neuroloog vonden mijn verhaal een onderzoek waard, maar vanwege de reisduur ben ik doorverwezen naar de revalidatie-afdeling in een ziekenhuis dat dichter in de buurt lag. Grote fout dus. Vanaf moment één verdeden beiden partijen hun tijd; ze hebben me daar nooit serieus genomen. Ik ben er vertrokken met de boodschap dat ik lang niet zo slim ben als ik dacht en met een lijstje psychologen op zak. Mijn onzekerheid werd veroorzaakt door alles wat ik in korte tijd had meegemaakt en dat werd zogenaamd volkomen begrepen. Ik heb daarna nooit meer de behoefte gevoelt om een diagnose te laten stellen bij een ander ziekenhuis.

    Maar ja, dan komen er wat obstakels op je pad. Zo ben ik twee maal ontslagen omdat ik te traag werkte zonder dat ik daar iets mee kon (er werd bij beide baantjes benadrukt dat op mijn persoonlijkheid niets viel aan te merken), krijg ik geregeld niet-begrijpende blikken van mensen die niet snappen waarom ze alles moeten voorkauwen en heb ik nooit zekerheid of ik open kan zijn over mijn stoornis. Want ja, ik heb een ‘beperking’. Het heeft jaren geduurd, maar ik heb mezelf er inmiddels van overtuigd dat het niet tussen mijn oren zit.

    Uit principe wil ik geen diagnose. Ik ben ik. When you can’t take my worst, my best can’t be yours either. Met mijn eigen discipline zit het denk ik wel goed.
    Maar. Hoe realistisch is dat? Heb ik een diagnose nodig om de kans op ontslag te beperken bijvoorbeeld?
    Ik las dat er meer zijn die rond de twintig waren toen er een diagnose werd gesteld. Hoe hebben jullie dat aangepakt? Mijn traject was dus geen succes. Wat is jullie ervaring?

    Mijn dank is alvast zeer groot!

    Groetjes.🙂

  24. Hoi zegt:

    Hoi

    Het maakt niet echt uit of je een diagnose hebt. Je moet er toch zelf voor knokken.
    Je krijgt hier in nl geen hulp dus heeft het weinig zin

  25. hoi zegt:

    Nee ik vertel zelf niks ,want dan word er toch anders na je gekeken.
    Als ik de tijd maar krijg om te laten zien wat kan komt het goed duurt alleen wat langer heb je fb kunnen we daar verder praten nathalie smit stuur maar een vriendschap verzoek kunnen we meer ervaringen uitwisselen

  26. Valerie zegt:

    Hallo !
    Ik ben 39 jaar.
    Ik ben vorig jaar moeder geworden van een zoontje.
    Sinds mijn kindertijd heb ik me ook al altijd anders gevoeld dan leeftijdsgenoten.
    Ik was veel angstiger en waar de anderen geen problemen mee hadden (bvb. over de bok springen), daar had ik nachtmerries van.
    Ik heb het gevoel dat DCD me steeds meer parten speelt.
    Ik kan zo moeilijk praktische zaken onthouden en toepassen ! De buggy toedoen vandaag was bvb al een probleem. Al die praktische zaken waar anderen mee goochelen kosten mij zoveel moeite !
    Ik raak steeds meer gefrustreerd en voel me een vreemd eendje.
    Kunnen jullie me een beetje tips geven ALSTUBLIEFT ? Ik wil echt vooruitgang maken ! Ik heb een verantwoordelijkheid als moeder, mijn zoontje mag hier het slachtoffer niet van worden.
    Ook met de PC ben ik niet zo vertrouwd. Als ik het goed begrijp moet ik de trefnaam “dyspraxie” in FB intikken en kan ik op die manier met jullie in contact komen ?

  27. saartje zegt:

    hey wasdroger
    Bij mij is dcd op mijn 19e ontdekt nadat ik op school voor de zoveelste keer niet slaagde voor mijn praktijkvakkken. Ze zijn dit dan voort gaan onderzoeken en zo is er dus dcd vastgesteld. Ik kon hierdoor mijn 7de jaar niet afmaken maar heb mijn diploma nog behaald via volwassenonderwijs. Ik ben daarna op zoek gegaan naar een job en heb een jaar als poetshulp gewerkt maar voor mij lag dit tempo te hoog. Toen hebben ze mij aangeraden om trajectbegeleiding bij de vdab te volgen om zo te zien wat voor jouw heb beste is van job. Ik heb hiervoor stage gedaan in een rusthuis en grootkeuken maar ze dachten dat het gewoon economisch circuit voor mij te moeilijk en te zwaar ging zijn qua tempo en handelingen. Zo ben ik stage gaan doen buiten het economisch circuit en heb hierin uiteindelijk ook werk in gevonden momenteel ben ik er bijna een klein jaar bezig en dit gaat voor mij voorlopig nog steeds goed.

    Groetjes
    Saartje

  28. saartje zegt:

    hey wasdroger

    Bij mij is er op mijn 19e dyspraxie vastgesteld. Op school was ik nooit goed met praktijk de theorie wel. Doordat ik in een richting zat waar praktijk zeer belangrijk was heb ik mijn 7e jaar niet mogen afmaken. Ik heb wel nog mijn diploma gehaald in volwassenonderwijs. Ook werk vinden en behouden was voor mij een probleem. Toen hebben ze mij aangeraden trajectbegeleiding te volgen om zo te zien welke job wel voor mij zou gaan. En of ik wel in het gewoon economisch circuit kan werken. Na vele stage kwam er uit dat het voor mij niet haalbaar zou zijn om in het gewoon economisch circuit te werken. Dus heb ik stage gedaan buiten het gewoon economisch circuit en heb hierin uiteindelijk ook werk gevonden.

    Groetjes
    saartje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s