Het accepteren van Dyspraxie

Kinderen met dyspraxie / DCD zijn echt prachtig, en bezitten vele kwaliteiten waar andere mensen een gebrek aan kunnen hebben. Kan zijn dat komt omdat ze worstelen met het leren van nieuwe dingen,waardoor ze van nature meer tolerant en geduldig zijn dan anderen. Ik heb het geluk gehad om te leven met een kind met ernstige dyspraxie en hem zien uit te groeien tot de aangename jonge man die hij nu is. En ik heb de tijd gehad om in het reine te komen met de aandoening en wat het betekent en te beseffen dat er  zoveel positieve dingen zijn over personen met dyspraxie. Toen mijn zoon voor het eerst de ‘diagnose’ kreeg leek  alles wat ik las en luisterde zeer negatief en deprimerend, en ik wilde iemand die mij een beter gevoel gaf over dit alles.

Het is een heel goede zaak wanneer de strijd van een kind vroegtijdig word herkend. Ook al is het erg moeilijk om te geloven en onder ogen te zien, vroege herkenning betekent dat je de tijd hebt om te leren, en uw kind heeft zoveel tijd om vooruit te plannen en te verbeteren en te oefenen. Het geeft ook inzicht zodat je kunt begrijpen waarom hij of zij  schijnbare simpele dingen zo moeilijk vind, en met die kennis s word je niet zo gauw gefrustreerd of boos op het kind.

Denk alsjeblieft niet dat ik denk dat het makkelijk is, omdat ik dat niet doe. Ik heb nog steeds zorgen, huil af en toe raak soms uitgeput, maar ik heb echt leren accepteren dat mijn zoon zulke goede kwaliteiten heeft die volgens mij als zijn tegenslagen en moeilijkheden zullen overwinnen.

Wat is eigenlijk Dyspraxie?

Dyspraxie is een stoornis of onvolwassenheid in het plannen en uitvoeren van complexe bewegingen. Er zijn vaak geassocieerd problemen in taal, perceptie en denken. De term praxis komt van het Griekse woord voor ‘doen’ of ‘handelen’.

Er is enige verwarring tussen de term Developmental Co-ordination Difficulty (DCD) en dyspraxie. Personen met DCD hebben moeite met de coördinatie en de vaardigheden van het dagelijks leven en leren, maar niet noodzakelijkerwijs de organisatie van bewegen. DCD omvat alle coördinatieproblemen en niet alleen die met dyspraxie .Beide dyspraxie en DCD bestaan ​​in afwezigheid van een fysieke oorzaak, en de betreffende  personen zal gewoonlijk van gemiddelde intelligentie zijn. De algemene trend is nu om de aandoening DCD te noemen maar ik zie nog onderscheid tussen de twee.

Wat zijn de symptonen ?

Een diagnose van dyspraxie / DCD moet worden gemaakt met de nodige voorzichtigheid en alleen na zorgvuldige beoordeling van professionals, zoals een psycholoog, ergotherapeut, fysiotherapeut en een spraak en taal therapeut. Mensen met dyspraxie vormen geen homogene groep en elk individu zal aanwezig zijn een ander cluster van symptomen, kunnen hebben die de volgende zijn:

  • Bewegen – Voert dingen aarzelend,en inefficiënt uit, met een slechte houding en balans. Ondervind grote moeilijkheid in complexe activiteiten zoals aankleden, rijden op een fiets. Fijne motorische problemen zal invloed hebben op het handschrift, en kinderen hebben de neiging om activiteiten te vermijden , zoals figuurzagen en spelen met  constructie speelgoed.
  • Taal – Moeilijkheden om geluiden om te zetten in een betekenisvolle taal. Ritme en volume zijn ongecontroleerd en er is een dringende noodzaak om informatie direct te vertellen ,en een onvermogen om te wachten. (Niet alle mensen met dyspraxie hebben spraak problemen hebben, vele zijn zeer welbespraakt).
  • Perceptie –  Problemen vertonen bij het ​​kopiëren van patronen, of het overnemen van letters van een schoolbord naar papier, letters omdraaien, slechte aandacht en concentratie. Struikelen over de deurplint wanneer hij of zij de kamer binnenkomt, en lijkt wat onhandig.
  • Gedachten – Organiseren van gedachte naar volgorde’s is problematisch.Emotioneel gevoelig, afhankelijkheid van routine’s, slechte korte termijn geheugen wat problemen geeft met instructie’s
  • Ander effecten – Kinderen met dyspraxie kunnen overkomen dat ze ongemotiveerd lijken, doordat alles wat ze proberen bijna mislukt. Ze zijn in staat om  één dag iets te doen en dan lukt het de volgende dag niet meer. Ze passen soms niet goed in een groep waardoor ze niet contact  met volwassenen of kinderen veel jonger dan zichzelf leggen, dit komt ook doordat ze als ze niet in staat zijn om de anderen bij te houden. Hierdoor worden ze kwetsbaar voor pesten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s