Gastenboek

Laat aub u bericht achter 

 

 

22 reacties op Gastenboek

  1. petra spa zegt:

    ik herken veelvan je klachten goed dat je dit onder de aandacht brengt

    • desiree zegt:

      goededag,

      Ik ben een vrouw van 44 jaar, een jaar geleden ben ik finaal ingestort….was tot niks meer in staat. Heb 3 maanden bij mijn ouders gewoond omdat ik werkelijk niks meer kon. Mijn lieve ouders hebben deze 3 maanden goed voor mijn kinderen gezorgd zodat mijn kids deze hele zware tijd zgm zijn doorgekomen. Ben zelfs een paar dagen opgenomen geweest in een crisiscentrum en heb 9 weken in een ambulante crisisopvang gezeten.

      Ik was al onder behandeling bij de GGZ ivm complexe ptss.
      Wat was er gebeurd?……. waardoor ik als een redelijk goed functioneerde vrouw opeens niks meer kon.
      Allerlei onderzoeken gehad, ze konden het niet plaatsen….IQ- test viel veel lager uit dan verwacht….nl 80 terwijl ik HBO niveau heb. Nog meer vraagtekens……vooral een aantal onderdelen scoorde ik zo slecht dat het mijn gemiddelde onderuit haalde

      Totdat bedrijfarts opperde het lijkt of je dyspraxie hebt en toen is het balletje gaan rollen…en idd het klopt.

      Het verklaart zoveel voor mij en ben blij dat ik het eindelijk weet…..het verklaart zo veel.
      Ook voel ik veel verdriet, wat heb ik mijn hele leven gevochten om “normaal” te zijn.
      Een heel laag zelfbeeld ontwikkeld, zo vaak hoorde ik, kan je dat niet eens, wat ben je onhandig, zeker een vrouw moet dat kunnen.,,,, Ook vreselijk gepest als kind door mijn spraakgebrek, was toendertijd niet te verstaan maar met jaren lang hulp van een logopediste is dit redelijk goed gekomen al moet ik me nog steeds concentreren op het goed articuleren.

      Een wereld gaat voor me open en nu begrijp ik heel veel van mezelf, ben geen onhandig, vreemd waardeloos wezen die niks kan…..maar heb gewoon een handicap dyspraxie….ik omarm mezelf….meid, ik ben trots op je!!!!

      Gelukkig denken ze op mijn werk heel erg met me mee en fluiten ze me terug als ik te snel ga….idd ik wil niet falen, leg een hele grote druk op mezelf.
      We gaan ook in gesprek voor eventueel ander werk in de organisatie omdat ik, weet ik nu, veels te veel last ondervind van de dyspraxie in mijn huidig takenpakket.
      ze willen niet meer dat ik tegen mezelf blijf strijden.

      Ik heb altijd zo mijn best gedaan dat de dyspraxie niet aan het licht zou komen dat het voor veel bekende nu moeilijk is te accepteren dat ik veel dingen niet of niet goed kan.

      Als ik het maar weet!!!!!!

      Later als ik weer helemaal hersteld ben en weer ruimte heb wil ik zeker mijn verhaal delen met mensen…..lotgenoten…..of onderzoekers.

      Denk dat heel veel mensen wat hebben aan mijn verhalen….
      en als ik er andere mee kan helpen….graag!!

      Heel veel groetjes Desiree

  2. Claudia zegt:

    Ik ben blij dat ik eindelijk eens iets over dyspraxie bij volwassenen in het Nederlands heb gevonden, want het meeste gaat nog altijd over kinderen en hoe ouders en leerkrachten ermee om kunnen gaan…

  3. Sabrine zegt:

    Ik heb onlangs de diagnose dyspraxie gekregen ben 19 jaar oud.(M’n moeder wou niet dat ik gediagnostiseerd zou worden toen ik jonger was, hoewel ze wist dat ik het had.) Maar ik ben altijd al onhandig,te laat en slordig en ongeorganiseerd geweest,een soort van wervelwind. Al is er over denk is het soms vervelend,ik kan geen bal vangen,heb 50000 rij lessen gehad, kan geen rechte lijn rijden
    en meer van dat soort dingen. Maar het maakt me wie ik ben, op een soort van eigenzinnige manier. Ik zeg niet dat ik ook af en toe niet boos wordt, waneer ik dingen niet afmaak, of wanneer ik weer iets laat vallen, of weer iets vergeet, Maar ik denk het accepteren dat het onderdeel van mij is, het meest belangrijk is.

  4. moeder van 2 zegt:

    Ik ben zelf moeder van 2 kinderen met DCD (zij hebben dus ook dyspraxie) en sinds kort vermoed ik dat ik zelf ook dyspraxie heb. Als ik jouw site lees, weet ik het eigenlijk wel zeker. En wat is het dan fijn om te kunnen lezen dat ik, als volwassene met dyspraxie, niet de enige ben.
    Jammer is het dat er verder niet veel info over te vinden is. Ik zou zelf best wat tips kunnen gebruiken bij het plannen en organiseren. Het onhandige, ach, dat hoort bij me en accepteer ik. Maar mijn planningsprobleem geeft me stress.

  5. uglydroppie zegt:

    fijn om te lezen dat ik niet de enigste ben, ik ben altijd onhandig geweest, vergeet dingen en kan geen twee dingen tegelijk, kan ik wel maar vraag niet hoe, dan ga ik rennen en vliegen ( een wervelwind dus net als sabrine ) met alle gevolgen van dien. De mensen om me heen vinden het wel grappig als ik val of mezelf weer eens stoot en dat heb ik mezelf ook aangeleerd om er luchtig mee om te gaan, ze zeggen als er 1 boom in een hele grote woestijn staat, loopt zij er tegenaan. Ook begin ik midden in een verhaal te vertellen waardoor mijn verhaal door de mensen onduidelijk is. Ik praat wat eentonig waardoor ik soms niet overkom zoals ik zelf zou willen, ik kom dan dominant over terwijl dit totaal niet mijn bedoeling is. Ik heb mezelf wel het een en ander aan kunnen leren, zoals organiseren en alles een vaste plek geven. In huis lukt dit aardig en alles moet ook zo staan zoals het staat, op mijn werk is dit moeilijker en loop ik regelmatig tegen mijn dyspraxie aan, maar iedereen denkt dat ik gewoon lomp ben en zeggen dat ik rustiger aan moet doen. Makkelijker gezegd dan gedaan, want ik denk dan de eerste 2 minuten aan hun feedback maar daarna ben ik het alweer vergeten en ga op de oude voet verder. Aan autorijlessen begin ik niet eens want ik ben al een gevaar op de fiets laat staan in een auto haha. Ik heb ermee leren leven maar soms levert het frustraties op en word ik moe van mezelf. Is dit herkenbaar ??

  6. Vincento zegt:

    Kan ik al volwassene ook nog Dyspraxie hebben?

    Op de lagere school werd ik gediagnosticeerd met dyspraxie voor verschillende redenen, achterblijven in wiskunde en leesvaardigheid, niet in staat om mijn schoenveters te binden,en een mes en een vork goed te gebruiken en ook had ik een slechte coördinatie. Toen ik naar de middelbare school werd mij vertelt dat ik wel over de problemen heen zou groeien, maar de problemen bleven met wiskunde en met het concentreren tot op dag van vandaag blijf ik bepaalde problemen hebben, ben bv compleet onhandig, laat nog steeds vaak dingen vallen, of maak iets per ongeluk stuk, ook loop ik vaak tegen dingen of personen aan waardoor ik me bezeer. Het meest vervelend vind ik nog wel , dat ik hoe vaak is soms ergens ook geweest ben dat, ik totaal niet in staat ben om te onthouden hoe ik er weer kan komen of het terug kan vinden. Mijn gevoel van richting bestaat niet, ik verdwaal altijd. Zou dit Dyspraxie kunnen zijn (ik ben een volwassene) of is er iets anders? Wat kan ik doen om mezelf te helpen?

    Gelieve te helpen jongens, aangezien ik me door deze problemen echt dom voel.

  7. Ico zegt:

    Ik weet al sinds ik klein was dat ik dyspraxie heb.
    Hiervoor ben ik naar een s.b.o. gegaan en dat heeft mij enorm geholpen.
    Op dit moment doe ik een MBO niveau 4 opleiding en zonder de hulp van toen ik klein was, was ik nu niet waar ik nu ben.
    Voor mijn huidige opleiding heb ik ook een visiewerkstuk moeten maken en dat heb ik dan ook over dyspraxie gedaan. Hierdoor is er heel veel over mezelf duidelijk geworden.

    Helaas heb ik er wel last van en vooral de laatste paar jaar merk ik het bij mezelf. (dit omdat ik nu toch wel enorm moet aanpoten om de rest bij te houden)
    Op mijn werk heb ik er ook veel problemen mee. Ik heb het mijn bazin uitgelegd, maar ik heb het idee dat ze er vrij weinig mee doet.

    Ook al heb ik er last van, ik probeer het altijd wel positief te bekijken:
    Ik doe mijn best en meer kan je niet doen.

  8. selma zegt:

    hey

    heel goed dat zo website heb gemaakt en ook heel goed dat het in de nederlands is,

    hopelijke kom het nu goed onder de aandacht dat wij als volwassen ook goeie hulp krijgt

    groetjes selma

  9. Strijder zegt:

    Goed initiatief deze site. Ik zou graag met Lotgenoten in contact komen… Die hetzelfde hebben. Jammer dat deze site daarin niet voorziet… Ook de fb site dyspraxie dcd heeft geen leden

  10. niels zegt:

    hoi strijder

    er is een facebookpagina dat heet volwassenen met dyspraxie. ik heb zelf ook dyspraxie en zou best wel met jou in contact willen komen. om zo ervaring uit te wisselen enzo.

    groetjes niels

  11. 3PR zegt:

    Hallo

    Heel herkenbaar, alles wat hier word uitgelegd op deze site. Ik ben momenteel 19 jaar, doe een mbo 4 opleiding en woon sinds kort op kamers.
    Ik had als kind vooral last van de motorische problemen: Ik heb tot m’n achtste met zij wieltjes gefietst, kon pas laat zwemmen, vermeed klimrekken en andere hoogtes (omdat ik daar bang voor ben) en was heel klungelig en wiebelig en had een slecht evenwicht, hield en houdt nog steeds, mijn pen heel raar vast en mocht pas later dan mijn leeftijdsgenootjes naar groep 3. Maar dit alles heb ik toen nooit heel erg als een last ervaren, heb ook van andere kinderen nauwelijks vervelende opmerkingen te horen gekregen. Pas op de middelbare school, en wat later, toen ik met mijn rijlessen startte op mijn 18e begon ik echt te merken dat sommige dingen mij meer moeite kostte dan bij andere. Een kleine 6 maanden later ging ik namelijk ook op mezelf wonen. Dit om het feit dat ik dus merkte dat de mensen om mij heen weinig vertrouwen hadden in mijn kunnen, en ik hierdoor zelf ook weinig vertrouwen had in mezelf. Ik wilde aan mezelf, en aan anderen bewijzen dat ik wel degelijk dingen zelfstandig zou kunnen! Ik woon nu bijna een jaar op mezelf, en ik heb mezelf nog nooit zo leren kennen als deze afgelopen maanden. Ik ben erachter gekomen dat ik mezelf vaak in de weg loop, een belabberde planner ben, ontzettend chaotisch ben, toch écht maar één ding tegelijk kan, absoluut niet met geld om kan gaan, onhandig ben met de meest dagelijkse dingen, afspraken en belangrijke dingen snel vergeet, soms niet weet bij het doen van taken waar- en hoe ik moet beginnen en dat ik, nog steeds, weinig zelfvertrouwen heb.
    Al deze dingen stapelen zich vaak op gedurende de tijd en komen er dan uit terwijl ik bijna uit elkaar klap van de stress. Dan blijkt het maar weer eens dat ik niet in staat ben om, net als bij ”normale” mensen, meerdere dingen tegelijk te doen. Ik heb ook mijn geliefde verantwoordelijke taak bij mijn hobby op een laag pitje moeten zetten, omdat ik dat er gewoon niet bij kon hebben. Hierbij had ik vooral verdriet van de onbegrip van de mensen om me heen. Mensen die denken dat je je aanstelt als je zegt dat je te veel aan je hoofd hebt, en boos op je worden als je ze probeert duidelijk te maken waarom je je taken niet af hebt.
    Aan de andere kant vind ik het ook mooi om te zien dat ik door dit alles heel goed weet wat ik wel en wat ik niet goed kan. En de dingen die ik heel goed kan, ik ben bijvoorbeeld erg creatief, impulsief en kan goed dollen en grappen als ik weer eens iets klungeligs heb gedaan, daar bereik ik veel mee. Ik weet wat ik wil en, ook al kost het mij dan misschien wat meer moeite, het lukt me dan ook vaak wel. En dat geeft mij heel veel voldoening. Dan maakt het allemaal niet uit dat het niet gegaan is zoals het bij andere meestal wel gaat. Vorige maand heb ik eindelijk, na anderhalf jaar iedere week 2 uur rijlessen te hebben gevolgd, mijn rijbewijs gehaald. En ook al heb ik uiteindelijk over moeten stappen van schakel naar automaat, geef ik daar allemaal lekker helemaal niks om, want ik heb dat toch maar mooi even gedaan! Terwijl mensen van te voren zeiden dat het me niet zou gaan lukken. Het wonen op kamers gaat steeds beter, je vindt uiteindelijk toch wel een manier die voor jou werkt.
    Waar ik momenteel nog steeds erg veel moeite mee heb is het organiseren, plannen en het uitvoeren van meerdere dingen tegelijkertijd. Vooral omdat dat ook lastig is voor de mensen om mij heen. Ik hoop dat er snel meer begrip komt en hulp voor volwassenen.

    Groetjes

  12. josjustjos zegt:

    Het is heel herkenbaar. Bedankt voor de uitvoerige aandacht. Mensen die het hebben worden vaak verkeerd beoordeeld. Vroege herkenning lijkt me van het grootste belang. Acceptatie bij ouderen lijkt me moeilijk maar de grootste stap om er iets mee te kunnen doen. T.o.v. jezelf en de leefomgeving.

  13. annemie ockerman zegt:

    Tip : mijn zoon met DCD leerde autorijden met een automaat en dit dank zij een ‘geconcentreerde’ praktijkopleiding. In één week volgde hij 20 uur praktische opleiding. Een zeer rustige en geduldige leraar oefende met hem 2 u in de voormiddag en 2 u in de namiddag, gedurende 5 opeenvolgende dagen. Tijdens de veelvuldige pauzes maakte hij eerst een kleine schets en direct daarna volgde de oefening + de herhalingen. De aankoop van een oude wagen met automaat (voor 850 euro) zorgde ervoor dat hij ook daarna dagelijks kon rijden. Na 1000 km (met een voorlopig rijbewijs) is hij zonder problemen geslaagd in zijn examen voor een definitief rijbewijs !

  14. Tina Van den Wyngaert zegt:

    Ik zoek mensen die ook Dyspraxie hebben en er is met mij over willen praten,je mag altijd een mail sturen naar tinavandenwyngaert@gmail.com

  15. Myrna zegt:

    Wie kan ons helpen. Wij vermoeden dat onze zoon van 20 jaar dyspraxie heeft. Graag wil hij dit laten onderzoeken. Wie weet waar hij hiervoor terecht kan? Voor jongvolwassenen is het moeilijker te achter halen dan voor kinderen. Wie kan ons helpen?

  16. Jacqueline zegt:

    Hoi,
    Mijn naam is Jacqueline, ik ben 21 en woon in Nederland. Ik vermoed dat ik dyspraxie heb, ik ben overal aan het zoeken, maar ik kan nergens vinden waar ik een test kan doen en een diagnose kan laten stellen. Ik heb al bij mijn school en bij mijn huisarts aangeklopt, maar die weten het niet.
    Kan iemand mij helpen?
    groetjes

  17. Kato zegt:

    Beste mensen,

    voor school moet ik een werkstuk maken over dyspraxie. Jullie zouden mij enorm kunnen helpen! Zouden jullie zo vriendelijk willen zijn om 5 minuutjes tijd te nemen om dit interview in te vullen en naar mij terug te sturen?

    Je kan het mailen naar mijn school-mailadres: r0451412@student.thomasmore.be

    Met vriendelijke groet,

    Kato

    • Kato zegt:

      Oeps vergeten, hier is het interview:
      Interview dyspraxie

      Inleiding:

      Wij zijn studenten van het tweede jaar LO en bewegingsrecreatie. Voor school hebben we een opdracht gekregen i.v.m. dyspraxie. Fijn dat u kandidaat bent om ons hiermee verder te helpen.

      Vragen:

      1) Wat verstaat u onder dyspraxie?

      2) Hoe komt het dat u dyspraxie kent? Wanneer kom je er mee in aanmerking?

      3) Indien u zelf lijdt aan dyspraxie, zijn er nog familieleden of mensen in uw omgeving?

      4) Wat zijn de negatieve gevolgen van dyspraxie?

      5) Heeft het voordelen?

      6) Belemmert dyspraxie het functioneren in de maatschappij?

      7) Zijn er speciale aanpassingen die je kan doen om iemand met dyspraxie te helpen?

      8) Vindt u dat men voldoende rekening houdt met mensen met dyspraxie?

      9) Weet u iets i.v.m. dyspraxie en medicatie?

      10) Hoe gaat u het beste om met dyspraxie?

      11) Indien u zelf dyspraxie heeft, welke hobby’s doet u? Indien u iemand kent met dyspraxie wat zijn die persoon zijn bezigheden?

      12) Volgen mensen met dyspraxie gewoon onderwijs?

      13) Waar ziet u de persoon met dyspraxie over 15 jaar?

      Naam geïnterviewde:

      Handtekening geïnterviewde:

      Hierbij bedanken wij u voor uw medewerking.

  18. Ilze zegt:

    hey,
    ik ben ilze 19 jaar en ben op jonge leeftijd al getest op dyspraxie en het bleek dus dat het zo was.
    ik ben het laatste jaar erg aan het onderzoeken wat dyspraxie nu eigenlijk precies inhoudt, omdat wie ik het ook gevraagd heb het niet kan uitleggen of niet weet wat het is.
    hierbij is mijn vraag dus, is er een bijeenkomst over dyspraxie ergens of een aanspreekpunt of een persoon die kan helpen met mijn de problemen waar ik tegen aan loop. want ik wil weten hoe ik hier zelf mee om kan gaan en wat het precies zodat ik zelf weet wat voor hulp ik nodig heb en dat door kan geven aan mijn leraren of toekomstige werknemers.

    deze blog heeft me wel weer wat geleerd!

    groetjes.

  19. Sanne zegt:

    Ons gediagnostiseerde kind van bijna 18 jaar met een IQ van <70 geeft al vanaf het 13e jaar aan vaak aan zelfmoord te denken. Praat dan over ophangen en springen. Zelf denken wij dat het een vorm van aandacht is. Dat ons kind niet het vermogen heeft om zich anders te uitten. De omgeving kijkt hier logischerwijs anders tegenaan. Hoe serieus moeten we dit nou nemen? Er zijn gelukkig nog nooit stappen ondernomen, het blijft bij praten over zelfmoord. Het hele leven is het glas al halfleeg. Ik vind het knap lastig allemaal, mede omdat er in NL ? zo weinig bekend is over DCD, ook binnen de reguliere hulpverlening, vooral bij volwassenen. Want daar valt ons kind nu onder. Mijn kind wil absoluut geen hulp. Wij hebben wel behoefte aan een sparringspartner voor wat betreft hoe om te gaan met deze somberheid in relatie tot DCD, zijn lage IQ en jong volwassenen. Iemand ervaring hierin?

    • Myrna zegt:

      Misschien dat een Psychomotorische Kindertherapeut (met aandachtsgebied kinderen met een IQ <70) kan ondersteunen. Let wel PMKT niet PMT. Dit zijn kindertherapeuten die in basis schoolkinderen en hun ouders helpen tot 14 jaar (cognitieve ontwikkeling) maar bij deze jongvolwassenen ook nog hulp kunnen bieden. Hopelijk is er een bij jouw in de regio; ze zijn redelijk schaars. Wellicht dat je op de site van NVPMKT kan zoeken welke PMKT'r bij jou in de buurt is. Of je wellicht naar een collega PMKT'r kan verwijzen.
      groetjes… en houd moed!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s