Artikel Evening Chronicle

Aandoening die invloed heeft op 1 van de 10 levens.

Volgens een landelijke enquête,is minder dan een derde zich er bewust van wat dyspraxie is. MARIAN CHAN doet verslag van een  North East familie die dagelijks omgaan met een kind die de ontwikkelingsstoornis Dyspraxie heeft.

School kan een harde plaats zijn voor een kind om op te groeien, en op te bloeien, om vrienden te maken, te concurreren met anderen, huiswerk maken , zelfs voor de slimste leerlingen. Maar voor kinderen met Dyspraxie/Dcd, een aandoening die invloed heeft op leren, coördinatie en zelfs de eenvoudigste alle dagelijkse taken bemoeilijkt, kan de school nog een grotere uitdaging vormen. Men denkt dat 10% van de bevolking worden beïnvloed door dyspraxie, afhankelijk van de grote van de klas houdt dit in dat er altijd wel 1 persoon in de klas met de aandoening zit. Als dat onopgemerkt blijft, kunnen kinderen ten onrechte worden bestempeld als onhandig, stout, of een gebrek aan intelligentie.

Voor de zeven jarige Andrew James Hart, konden de ouders door een vroege diagnose door de kinderarts,  rekening mee houden wat de beste manier was om om te gaan met deze aandoening. Andrew is een vrolijke kind met een grappige persoonlijkheid “, zegt moeder Catherine Hart, 32, wiens scherpzinnigheid geleid heeft tot Andrew diagnose toen hij vijf was. Catherine woont in Blucher Village, Newcastle samen met Andrew en haar man William, ze hadden al opgemerkt dat er iets mis was, tot een artikel hun vermoedens bevestigde. Het is moeilijker om de diagnose te krijgen als het kind nog jong is, omdat het dan nog in ontwikkeling is. Maar je kent je eigen kind beter dan wie dan ook, en ik wist dat er iets niet juist was legde ze uit. Hij viel erg vaak om, en liet dingen vallen, morste veel, en hij loopt op een andere manier, omdat hij moeite met balans en coördinatie heeft. op school had hij moeite met schrijven en de pen om de juiste manier vast te houden. Zelfs toen hij nog jonger was, klaagde hij er over dat zijn benen zeer deden. Hij had niet veel kracht, en lopen was een probleem. Mensen met dyspraxie hebben meestal een lage spanning van de spieren. Dit zijn allemaal klassieke voortekenen van iemand met dyspraxie, het heeft invloed op de grove en fijne motoriek.  Bij het opgroeien, kan het langer duren om bepaalde mijlpalen te bereiken, zoals kruipen, lopen,  en het leren om te spreken. Maar elk geval is weer anders en voor Andrew, die slechtziend is en problemen met leren en emoties heeft, vonden Catherine en William het beter om hem te houden in het reguliere onderwijs. Andrew heeft op kleuterschool gezeten, en daarbij is hij naar extra aangepaste instelling gegaan voor een jaar, daar weten ze wat het beste is voor kinderen met verschillende handicaps. Zij vonden daar dat hij het beste in het reguliere onderwijs kon deelnemen maar met ondersteuning. Hij is de afgelopen twee jaar naar de School St Cuthbert’s in Walbottle gegaan, ze zijn erg ondersteunend,  met vele middelen. Ze zorgen voor routine, wat zeer belangrijk is voor Andrew, en hij is daar erg gelukkig. Hij groeit op  met dezelfde kinderen en ze zijn zich bewust van Andrews aandoening en accepteren dat. Als behandeling voor zijn aandoening heeft Andrew een zeer gedisciplineerd vijf avond programma van fysieke training, en 1 keer in de week bezoeken we een ergotherapeut, in Springfield Gezondheidscentum  Blakelaw. Ze werken daar aan zijn ruimtelijk inzicht en hoe zijn lichaam zich verhoudt tot andere objecten, verder zijn ze bezig met zijn balans coördinatie en het aanscherpen van zijn motorische vaardigheden.

Niet alleen moeten mensen met de aandoening hun lichamelijke handicap overwinnen, ze moeten ook het stigma van niet  worden begrepen en de vooroordelen van de mensen in de buitenwereld overwinnen. Afgezien van de Dyspraxia Foundation, vond Catherine het moeilijk om informatie te krijgen over de aandoening. Ze zou graag wat meer informatie  beschikbaar zien in dokterspraktijken.

Er zijn mensen die gewoon denken dat hun kind is een onhandige kind, “zei ze Maar als het bewustzijn wordt verhoogd , word de aandoening eerder opgemerkt. Als het niet word opgemerkt kunnen de problemen zich later ontwikkelen op middelbaar onderwijs . En zonder ondersteuning, zullen ze worden bestempelt  als een stout kind.”

In ons geval, we wisten dat het de juiste diagnose was, want sommige dingen duurde gewoon weg te lang..Als er dagelijkse problemen en de dagelijkse uitdagingen zijn , dan weet je dat het een serieus probleem is. ” Theresa Hart, een trustee van de Dyspraxie Foundation en moeder van een zoon met dyspraxie is van mening dat er meer moet worden gedaan aan het informeren van publiek en docenten over de voortekenen van dyspraxie. Er is geen genezing voor Dyspraxie maar er zijn veel aanpassings-technieken om  het leven makkelijker te maken voor patiënten en hun gezinnen “, zegt Teresa.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s