Ik heb dyspraxie, maar ben niet nutteloos

Tijdens de debatten over wat voor banen mensen zouden moeten doen, word vaak de voor de hand liggende factor van aangeboren aanleg vergeten.Ik heb dyspraxie en excelleerde altijd in talen, maar worstelde eindeloos met wiskunde, visueel-ruimtelijke vaardigheden en coördinatie. Ik faalde voor wiskunde, ondanks extra collegegeld en een herkansing. Toen ik een keer vergat mijn naam op te schrijven bij een meetkunde test, zei de leraar dat hij begreep waarom ik anoniem wou blijven.Toen op m’n 20ste er nog wat slechte cijfers bij kwamen, zocht ik hulp en werd ik formeel gediagnosticeerd.

Het was een opluchting om te weten dat er een geldige reden was dat ik ondanks goed onderwijs en hard werken, sommige vaardigheden niet meester kon maken. Het was alleen geen opluchting voor een lange tijd.

Binnen de arbeidsmarkt, en in het bijzonder het huidige economische klimaat, zijn de dingen waar ik zwak in ben het meest waardevol b.v. praktisch werk, wetenschap, rekenen, hogere opgeleide administratie banen. En mijn sterke punten schriftelijke en verbale communicatie worden min als meer als vanzelfsprekend beschouwd. Degenen die carrière met behulp van deze punten zoekt word verteld dat ze de laatste zijn om financiële steun te verwachten.

Dyspraxie wordt vaak afgedaan als luiheid of domheid, en op een persoonlijk niveau,  heb ik geluk gehad in termen van hoe anderen mijn verschillen hebben opgevat. Zelfs degenen die de pech hadden om aan mij  les te geven of met mij te te werken in problematische situaties gingen altijd uit van mijn sterke punten, en waren soms verbaasd dat mijn vasthoudendheid zicht niet altijd vertaalde naar prestaties.

Maar met het komen en het gaan van nieuwe studenten en afgestudeerden, en elke dip in de economie, en de wereld in het algemeen doet me weer denken aan hoe waardeloos de vaardigheden zijn die ik heb. Recente rapporten vertellen hoe het financiële klimaat is verandert en  de  kunststudenten kunnen maar beter emigreren, en de algemene sfeer is dat iedereen zich maar beter om kan scholen tot loodgieter of  ingenieur. Dan is er nog de spot over  nutteloze studie’s. Natuurlijk, worden afgestudeerden voortdurend bespot wat voor beroepsleven ze kiezen b.v.  de creatieve industrie, of de relatieve veiligheid van de openbare dienstverlening. Ik begrijp dat echt niet.

Ik denk niet dat de gehele financiële dienstensector als onwaardig kan worden beschouwd, doordat alleen maar delen onverantwoordelijk hebben gehandeld. Ieder beroep bevat goed bedoelende mensen die gewoon de vaardigheden uitvoeren waar zij mee geboren werden. Tijdens de vele debatten over wat voor banen mensen wel en niet zouden moeten doen, is de voor de hand liggende factor van aangeboren aanleg, of het gebrek daaraan, vergeten. Ik ben gewoon geen nut voor de samenleving als elektricien of als  accountant. Maar met steun en vastberaden oefenen, kan ik mijn dagelijks leven organiseren, en de praktische taken die daar voor nodig zijn, maar ik zal ze nooit goed genoeg kunnen uitvoeren om er betaald voor te kunnen krijgen. Hoe nuttig en welgevraagd deze banen ook zijn. Dit geld ook voor anderen, met dyspraxie of zonder.

Het is merkwaardig dat dezelfde mensen die sterk geloven in genetisch determinisme het niet lijken te aanvaarden en minachting hebben voor degenen die toevallig maar goed in een ding over een andere is en van hun verwacht word dat ze tot hun einde van hun 20 jaren gratis  werk verrichten. En hoewel er een zekere legitieme discussie dient te worden gehouden over de vraag of bepaalde studenten de goede opleiding kiezen voor de juiste redenen, mag dit niet verhinderen dat mensen de dingen doen waar ze echt goed in zijn b.v.  kunst en geesteswetenschappen.

We zouden niet moeten willen dat mensen hun doelen niet meer nastreven. Mijn oneven profiel van sterke en zwakke punten geeft mij problemen met het vinden en behouden van werk. Het meest zichtbaar in een gebrek aan andere opties voor werk waar ik op terug kan vallen, omdat rond komen van freelance schrijven moeilijk is. Ik zou graag een baan als serveerster willen doen ,maar werkgevers zullen mij niet de extra training en tijd en ondersteuning geven wanneer  honderden mensen het werk zo kunnen uitvoeren. Deze zomer heb ik gewerkt als copywriter voor een organisatie die werkplek ondersteuning biedt aan volwassenen met specifieke leerproblemen, zoals dyspraxie, samen met dyslexie, ADHD en het syndroom van Asperger.

Ik werk momenteel aan een formele kwalificatie in het onderwijs om dyslectische kinderen te helpen, en een betere ondersteuning voor mijzelf in de toekomst, maar ik heb moeite om, voldoende betaald werk  te vinden om de kosten te dekken. Tijden kunnen hard zijn voor iedereen, maar het zou minder moeilijk zijn voor mij en anderen in mijn positie als onze talenten niet zo beperkt waren tot één gave.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s